r şeyin gözəl olduğuna inanmaq lazımdır. Adam illərlə içinə yığılıb qalan dərdlərini ürəyinə yaxın olan insanla bölüşəndə rahatlıq tapır. Yoxsa, çətin olur, çox çətin. Dəfələrlə sınamışam: ağrını-acını bölüşməyəndə daha dəhşətli, dözülməz dərdlər gətirir. Səndən gizlətmirəm, var-dövlət içində yaşamış bir adamın həyatı mənim üçün çox maraqlıdır. Doğrudanmı, insan yarım saata üç min manat qazana bilər? Bu pullar hara sovrulub? İndi niyə intihar etmək fikrindəsən? İnsan nə boyda bağışlanmaz səhv edər ki, onu intihar həddinə gətirsinlər?
Mən danışdıqca Leyla gözlərini döşəməyə dikib düşünür, doluxsunduğu tez-tez udqunmağından bilinirdi.
- Bilmək istəyirsən ki, Vüqar srağagün niyə gəlmişdi, məni niyə döydü, bunu səndən hansı səbəbə gizlətdim, hə? Sonra tələsik ayrıldım ki, qalsın sonraya. Rəcəb, - susdu. Sonra belimi qucaqladı. Başını sinəmə sıxıb ağladı.- İnan mənə, hər şeyi danışacam. Bir az vaxt ver! Nə yaxşı, sənə rast gəldim. Bir də, bilirsən, - yenə susdu. - Səninlə dəli kimi içmək, sərxoş olmaq, hər dərdi unutmaq istəyirəm. Bütün xahişlərimə sözsüz əməl elə! Bir az nazımla oyna, ərköyünlüyümə döz, nolar... Heç olmasa bu gecəlik. Gedək bizə!

Hər şey pisliyə doğru
Təbiətin özündə xudbinlik, riyakarlıq varsa,
insan ölənə kimi sadiq qalacağına, sözünün
üstündə duracağına necə and içə bilər?
T. Drayzer, “Dahi” romanından
... Ağlıma gəlməzdi ki, həmin axşamın ertəsi daha böyük bədbəxtliklə üzləşəcəm...
Sap-sap uzanan selləmə yağış pəncərənin şüşəsini döyəcləyir, içəri torpaq ətri dolurdu. Leyla pəncərəni açıb selə-suya fikir vermədən bu gözəl qoxunu ciyərdolusu içinə çəkir, elə bil üz-gözünə döyəcləyən yağış damlalarında paklanmaq istəyirdi.

Yağış kəndimizi xatırlatdı mənə. Yollar köhnə sabun kimi sürüşkən, yumşaq olurdu. Yağışa düşmüş sərçələr dəstə-dəstə artırmanın damına doluşub civildəşirdilər. Üst-üstə qalaqlanmış buğda kisələrinin künc-bucağını deşib sərçələrə dən səpərdim. Nənəm bir də xəbər tutardı ki, həmin yırtıqlara toyuq-cücə daraşıb,