kisəni paymal ediblər. Deyəsən, Novruzqabağıydı, yaz yağışı evlərin navalçalarını döyəcləyib düzü-dünyanı suda boğurdu. Canamaz üstə dua edən nənəmə dedim ki, elə bil Allah adamların üzünə tüpürür. Ağzıdualı, dilialqışlı arvada bunu deməkmi olardı? Əl ağacını qapıb dalımca necə tolazladısa, topuğumun şişindən üç gün məktəbdən qaldım. Düzdür, peşmançılıqdan nənəmi ağlayan gördüm, amma bu nəyi dəyişirdi? Mənim o vaxt uşaq ağlıma yerləşməyən, nənəmin gündə beş kərə səcdə etdiyi Tanrıya ağzıtüpürcəkli demək evimizdən ruzu-bərəkəti yoxa çıxara bilərdi. Nənəm öləndən sonra, başımdan çəkilməyən vərdişlərin ən yaxşısını indiyəcən tərgitməmişəm: çörəyə əl aparanda, Allaha həmd edirəm.
Evdən çıxanda fikrini dağıtmaq üçün Leylaya danışdım bunları. Elə bil müqəvvaydı, vecinə almadı. Qaranlıq blokun səssizliyində sms səsindən diksindim. Əsmər yazmışdı: “Kaş içimə məhrəm, kövrək hisslər dolduran bu yağışın altında doyunca gəzib yorulandan sonra başımı sinənə qoyub ağlaya biləydim. Hıçqırıq içində bircə cümləyə gücüm çatardı: mən səni çox sevirəm, lap çox!”. Köks ötürəndə Leyla duyuq düşdü. Bilmirəm, qoluma girib üzünü çiynimə sıxmağı ürəyinin dərinliyində Əsmərə olan istehza idi, yoxsa vicdansızlığımı malalamaq sevdası?! Əsmərdən yana darıxdım, yaman darıxdım. Altı ildir ehtiyac içində çabalayan, vədləri, gümanları təsbeh dənəsi kimi bir-birinin yanına düzən adamın yolunda kirpiyilə od götürən, saçlarını süpürgə edən bu gözütox, Günəş üzlü Allah bəndəsi ümidini bağladığı yerdən xəyanət görsə, boğazından keçirə bilərdimi? Niyə də keçirməliydi? Hər şeyi oturub danışsam, niyyətimi açıb-ağartsam, kim bilir, bəlkə, başa düşərdi?
Siqaret çəkməyi azaltmışam desə də, evə çatar-çatmaz “Sabrani” alışdırıb ləzzətlə ciyərlərinə çəkdi. Köynəyini, şalvarını çıxardı, evin ortasına tolazlayıb şkafı təzə paltar niyyəti ilə ələk-vələk etdi. Nədənsə mənə elə gəldi, bu jest yatağa aparan yolun başlanğıcıdır. Yenə çiyinlərini qucaqlamaq, boyun-boğazını yalamaq keçdi ürəyimdən. Bir tərəfdən də,