, başımın zoqqultusu kəsmirdi, barmağımın ucunu tez-tez yaraya toxundurub qan kəsib-kəsmədiyini yoxlamaq istəyirdim. Bir-iki addım atıb dayandım. Bilmirəm nədəndir, içimə dəhşətli utanc hissi doldu. Udqunub hisslərimi birtəhər boğdum, maestro Vüqarın taxtın üstündəki şəklini əlimə alıb diqqətlə baxdım, baxdım, baxdım... Leylanı döyəndə telefona çəkdiyim videonun yerində olub-olmadığını yoxladım. Dərindən köks ötürüb şəkili özündən güllü yorğan-döşəyin üstünə atanda xatırladım ki, bir neçə il qabaq Vüqarla Leylanın sevgili olmaları haqqında şayiələr gəzməyə başladı, az sonra efirdən özləri buna gizlicə eyham vursalar da, hər çəkilişdə bir bəhanəylə sadəcə dost olduqlarını dönə-dönə sübut etmək istəyirdilər. Hətta Leylanın anası “Ulduzlar” verilişinə telefonla demişdi ki, Vüqarı qızının sevgilisi kimi yox, öz doğmaca oğlu gözündə görür. Deməli, şəkildə qayğılı, kədərli gözlərini uzaqlara zilləmiş qadın da yaşının ixtiyar vaxtında yalan danışırmış. Bəs Leylanın sol döşünün üstündəki adı kimin ayağına yazaq? Gözümə inanım, yoxsa efirdən evlərə axan yalan xəbərlərə?
- Leyla, indiyəcən Vüqarın neçə mahnısını oxumusan?
- Üç.
- Hansılar?
- “Yalan”, “Unuda bilmirəm”, “Qaranlıq”.
- Tanışlığınız nə vaxtdan başlayıb?
- Mağazada işləyəndən.
- Sən mağazada da işləmisən?
- İl yarım. İçki şöbəsində. Hansı içkinin desən tamını bilirəm. Şotland viskisi, İsveç konyakı, ingilis rakısı, rus arağı, gürcü çaxırı... Ən yaxşıları stolumun üstündən əskik olmayıb.
- Vüqarla içirdin?
- Niyə səbirsizlik edirsən? - Səsini qaldırdı. Hiss etdim ki, yalançı əsəbilik deyil, qəzəbləndiyi səsinin tonundan bilinirdi.
- Yaxşı-yaxşı, başa düşdüm. Bəs, bu ev, uşaq oyuncaqları kimindi?
- Rəcəəəb, - ərklə, hikkəylə çəmkirdi. - Biz məhkəmədəyik? Səbrin olsun, darıxma!
- Nə vaxta qədər?
- Biz evdə şərt kəsdik, axı! Mənə vaxt ver!
Dinmədim. Bu narazı düşdüyümü göstərirdi. Vecinə almadı.
Sorğu-sualdansa - Lifçiyinin buskaterini bərkitdi. Yandan döşlərinin ucu göründü. Belə vəziyyətdə