canavara dönməyib, neynəyəsən? - Bir anekdot danış kefimiz açılsın.
- Anekdot, anekdot... - Fikirləşdim. - İki şair olur, möhkəm dost imişlər. Biri o birinə deyir, gedək bizə nərd oynayaq, çay içək, başımız qarışsın. Nərdtaxtanı açanda görürlər, zərlər yerində yoxdur, axtarmağın da xeyri olmur. Ev yiyəsi olan şair deyir ki, qəm yemə, arvad çay hazırlaya-hazırlaya mətbəxdən zəri deyər, biz daşları düzərik. Arvad başlayır nə başlayır: cahar-sə, pənc-yek, yeqanlar... Oyunun sonunda ev yiyəsinin dörd, qonağın iki daşı qalır. Ərinin növbəsində arvad gözünə dönüm, birdən qayıt ki, şeş qoşa... Ev yiyəsi oyunu aparanda, qonağın təpəsi tüstüləyir. Deyir, belə zərin için s...!
Leyla şaqqanaq çəkib dalğalı-dalğalı güldü. Əlini-əlini vurmağı, şappıltıdan həzz almağı köhnə vərdişiydi. Gülüşün şirin yerində kal öskürəkdən boğulsa da, uzun çəkmədi, özünə gəlib baş barmağını göstərdi ki, əladır! Paltarını dəyişib mətbəxə keçdi, stəkan-nəlbəkinin səsinin ardınca “Tefal”da purçumlanan suyun səsi eşidildi. Mətbəxdən gələn pıqqıltısından bildim ki, sakit-sakit gülür.
- Rəcəb, birini də danış, kefim kökəldi.
- Həmin şair möhkəm içən imiş. Bir dəfə lül-qəmbər evə gəlir. Arvadı görür, kişi özündə deyil, mahnı oxuyur, fıştırıq çalır. Ərinin paltarını birtəhər soyundurub yerə uzadır. Səhər şairə tənə edir ki, a kişi, heç utanırsan, bu nə rusvayçılıqdır, axşam şalvarını əynindən mən çıxarmışam, yatıbsan. Şair qayıdır ki, azzz, əbləhin qızı, 40 ildi sənin tumuşunu mən soyundururam, bir dəfə dilimə gətirib üzünə vurmamışam, indi nə tez başıma vurdun?!
Leylanın gülüşü bu dəfə mətbəxdən eşidildi. Mən də ona qoşuldum. Elə bu vaxt başımdakı yaradan bir ağrı qopdu, dişimi-dişimə sıxıb səsimi güclə boğdum ki, hiss etməsin. Stəkanları, peçenye düzülmüş nimçəni, şokolad dolu qabı stolun üstünə düzəndə istehzalı, ədalı bir görkəm alıb başı ilə soğanı güldanı göstərdi:
- Oyuncağını götür, evdə oynadarsan. - Səsindəki qılınc kimi iti tənədən acıqlansam da, üstünü vurmadım. Lal-dinməz