z tapançanı götürüb əda ilə kreslonun üstünə atdım.
Pürrəngi çay içdik. Evdən çıxanda qabağıma ciddi-ciddi şərt qoydu: mən necə istəyirəmsə, elə olacaq. Hansı restoranda oturmağa, nə qədər içməyə, hara, nə vaxt getməyə mən qərar verirəm. Əlavə etdi ki, xətrimə dəyməsin, yalnız bu halda mənim istəyimi yerinə yetirəcək. Guya o, ancaq içəndə səmimi olur. Leylanın qabağıma şərt qoymağı, mənim hədsiz inadkarlığımdan doğan məcburiyyət idi. Onca dəqiqə əvvəl əhvalatlardan uğunan qızın dost-doğma məhrəmliyindən əsər qalmamışdı; indi, olsa-olsa, ögey, yad kimi rəftar edirdi. Deməli, bu adamla hələ çox ehtiyatlı olmaq lazımdı.
Əyninə qara plaş geyinib, boynuna şərf saldı. “Toyota”sı rahat, çuğundur rəngli salonu əntiqə idi. Yasəmən ətrini ciyərlərimə çəkib xoşhal oldum. Nədənsə, belə qoxuları burnum alanda Patrik Züskindin ətriyyatçı qəhrəmanı Jan-Batist Qrenuyu xatırlayıram. Düzünü deyim: çoxdan, lap çoxdandır belə rahat maşında gəzmirəm, istər-istəməz qəlbimdə müəmmalı, sirli duyğular oyandı. Belə hissləri adətən, fransız yazıçılarının yoxsul qəhrəmanları kübar mühitinə can atanda keçirirlər.
- Yalan-doğru, qəzetlər yazdılar ki, kreditini ödəyə bilmədiyin üçün bank maşını geri almaq istəyir. Düz xəbərdir?
Başını tərpətdi.
- Sonuncu xəbərdarlığı keçən həftə etdilər.
- Vaxt verdilər?
- On günə ya pulu ödəməliyəm, ya da məhkəmə yolu ilə maşını əlimdən alıb, indiyədək ödədiyim pulu geri qaytarmayacaqlar.
- Nə qədər puldur?
- On yeddi min beş yüz dollar.
Araya sükut çökdü. Onkoloji Mərkəzin yanından keçəndə qara “Pajero” arxadan siqnallayıb yanımızdan ötər-ötməz təhlükəli manevr etdi. Mən qorxdum. Bilmirəm, yəqin, belə şeylərə vərdiş etdiyidən, Leylanın tükü də tərpənmədi. Ancaq naşı sürücünün qarasınca bir-iki ağız söyməkdən özünü saxlaya bilmədi.
- Maşının taleyi haqqında nə fikirləşirsən?
- Qələt eləyirlər, onlara maşın verən kimdir!
Yarımqaranlıq salonda nəzərlərimi ona dikməyimin mənası sözünün sonrasını eşitmək istəyi idi. Qalibanə əda ilə