üyüdüb-töksə də, yüngülcə köks ötürməyi içindəki nigarançılıqdan xəbər verirdi.
- Hamısının günahkarı sənsən.
- Mən? Mən niyə?
- İsmayıl dayı ilə məndən danışmısız?
- Əlbəttə, - mızıldandım - bilirsən ki, xətrini çox istəyir.
- Bilirəm. Srağagün maşından düşüb sizə sarı gələndə demədi ki, nə əcəb maşını yerində saxlamadı?
Yaddaşımı qurdaladım. Ürəyim əsim-əsim əsirdi. Elə bil bu dəqiqə sinəmdən çıxıb ayağımın altına düşəcəkdi. Srağagünkü hadisəni beynimdən keçirdim. İsmayıl dayının səsi təkrar-təkrar qulaqlarımda səsləndi.
- Dedi, bu gün ona nəsə olub. Maşını üçün yer ayırmışam, saxlamadı. Əlini həyətin sağ küncündəki bir maşınlıq darısqal yerə sarı uzatmışdı.
Rişxəndlə gülümsədi. Bilmirəm, bu nəyə lazım idi?!
- İstedadlı jurnalist kimi sən bu haqda nə fikirləşirsən?
İstehzadan tüküm də tərpənmədi.
- Nə bilim, vallah, - çiynimi çəkdim. - Sənnən fələk də baş açmaz.
Əlini-əlinə çırpıb bərdən güldü.
- İncimə, Leyla, mən sənin səmimiyyətini inanmıram.
- Niyə?
- Özünü öldürmək istəyən adam bu qədər rahat, həyəcansız danışa bilməz. Deyəsən, bir dəfə sənə demişəm. İncimə, məncə sən... sən, nə bilim vallah...
- Mən nə? Çəkinmə, de, acığım tutmaz. Sənə yaman isinişmişəm. - Səsindəki rişxənd tonu azalsa da, tam çəkilməmişdi. Nə bilim, bəlkə başqa tonda danışmağı bacarmırdı?!
- Heç, elə-belə, xətrinə dəymək istəmərəm.
Siqaret alışdırdı.
- Yaxşı-yaxşı, ərindən yarımayan təzə gəlinlər kimi naz eləyib, zəhləmi tökmə! - Üstümə təpindi.
Pahh!!! Sən hələ bunun bənzətməsinə fikir ver!
- Hər şeyi o qədər uzadırsan ki, adamın ürəyi çəkilir. - “Gənclik” metrosunun yanından keçəndə narazılıqla səsimi qaldırdım.
- Həmin gün özümü balkonda öldürmək istəyirdim. Çox asan və sadə ölüm... Maşını balkonun altında ona görə saxlamışdım ki, gicgahımdan güllə açılan kimi cəsədim onun üstünə düşüb korlasın. Maşını belə qaytarmaram.
Heç ağlabatan deyildi. Amma deyirlər, intihar qərarını verən adamlar düşünmək qabiliyyətini tamam itirirlər. Çox vaxt adi