i qarşılanan hadisələrə faciəvi don geyindirib düzü-dünyanı dağıtsalar da, bənd olmaq ağılsızlıqdır.
- Sənin yerinə olsaydım, başqa - daha ağıllı yol seçərdim. Məsələn, şəhərdən kənara çıxıb maşına od vurmaq və tapançanı gicgaha sıxıb tətiyi çəkmək... Vəssalam! - Güldüm.
- Mənə gülürsən? - Səsində inciklik vardı. Alındım. Daha doğrusu, it kimi peşman oldum. Belə vəziyyətdə olan adamın hisslərilə oynamaq cinayətdir.
- Zarafat edirəm, - Əlini ovcuma aldım. - Sən hələ çox yaşayacaqsan. Bizim daha gözəl günlərimiz qabaqdadır.
Milli Bankın yanından keçəndə “20 yanvar”dakı qara “Pajero”nu arxamızca gələn gördük. Bizdən qabağa keçmişdisə, deməli, maşını hansısa qaranlıq dalana çəkib yolumuzu gözləyirmiş. Kim ola bilərdi? Yoxsa ürəyimə dolan xofdan gözümə qara-qura şeylər görünür? Leylaya deyəndə yan şüşədən boylanıb, maşını diqqətlə gözdən keçirdi. Hiss etdim ki, o da bərk qorxur. İndiyəcən məndən gizlətsə də, görünür, onunla düşmən kəsilən adamın kabus kimi qara qorxusunu qəlbinin dərinliyində gəzdirirdi və yəqin ki, bu hiss gecələr də ona rahatlıq vermir.
- O deyil, - başını əminliklə sağa-sola yırğaladı.
- Odur! Diqqətlə bax!
- Deyəsən, qorxursan?
Belə vaxtda bu tikanlı sancmalar kimə lazımdır, bilmirəm!
- Ola bilməz ki, bizi izləsinlər?
- Ola bilər, amma bayaqkı maşınla rəngləri eyni olsa da, nömrələri başqadır. Narahat olma!
Ona inanıb başımda dolaşan şübhədən, içimi bürüyən hürküdən yaxa qurtardım. Leyla maşını sağa çəkib sürəti azaltdı. Bu məni inandırmaq üçün idi. “Pajero” yanımızdan ötüb işıqforun qırmızı işığında dayandı. Yol açılan kimi sağa burulub aralıq küçələrdən birində itdi.
Bülbül prospektindəki “Miraj” restoranının qarşısında maşını saxlayıb güzgüdə üz-gözünə fikir verdi. Bayırda güclü külək qalxmışdı. Plaşının yaxasını qaldırıb eynəyini taxanda onun kim olduğunu seçmək bir az çətin idi. Bayırdakı qəzəbli küləyi, aysız gecəni də bunun üstünə gəlsək, bizə (daha doğrusu ona; mən kimə lazımam?) fikir vermək, ayaq saxlayıb marıtlamaq