. Bəzəksiz-düzəksiz deyirəm, inanın! Əvvəllər yazıçılıq sevdasına tutulduğumdan, belə şeyləri müşahidə etməkdə tayım-bərabərim yoxdur. Səs imkanları böyük deyildi, bəs, nəğmələrindəki yanğıya nə söz? Cəmi bir aya adamların içinə qucaq-qucaq sevgini necə doldurmuşdusa, taleyin ona diş qıcamağı, qazandığı uğurları başına görk eləməyi heç yarımca ay çəkmədi: hamı ikrah qusurdu. Hələ bu harasıdır, mən çox şeyi sonradan yerli-yataqlı biləcəkdim.
Biləcəkdim ki, sağ qonşuluğumda bir külfət qaçqın ailəsi, solumda mömin qaravulçu kişi yaşayır. Nə yaxşı, təzə qonşularım canımda gəzdirdiyim soyuqqanlılığı məhəlləyə nabələdliyimə, yaşımın azlığına bağışlayıb, özləri tanışlıq vermişdilər. Bu hüznlü insanların qonşuluq sevgisinə tuş olmasaydım, çox şeydən xəbərsiz qalacaqdım. Hər şey qoca qaravulçu ilə tanışlığımdan sonra başladı. Adı İsmayıl idi, əlini öpüb, alın söykəməli kişi! Qapımı döyüb xırıltılı səslə “ay oğul” deyib çağırmışdı. Gecə yarıydı, saat üç, dördə işləmiş… Yuxuma haram qatmağından acıqlanmışdım.

-Duzun var? Bir çimdik istəyirəm.
Əl boyda qəzet parçasına duz töküb lal-dinməz ona uzatmışdım. Min dəfə razılıq edib qaravul daxmasına getmişdi. Sonralar qoca ilə rastlaşanda ehtiramla görüşüb əlini sıxırdım. Get-gedə isinişirdik, canımı qoymağa yer tapmayanda bu daxma toxtaqlığımı özümə qaytarırdı; çay hortdadıb köhnə əyyamlardan qalan xatirələrinə qulaq verirdim. Bir də görürdün, meyvənin ucuz vaxtlarında torba dolusu gilas, şaftalı alıb gecə yarıyacan vaxt öldürürdük. Öyrənmişdim ki, on beş ildir qaçqın düşüb. Arvadını iki il əvvəl itirmişdi; qızlarının hərəsini bir rayona köçürüb yerbəyer edəndən sonra bu daxmada məskunlaşmışdı.
… Sonra heç kimin gözləmədiyi bir hadisə oldu: Leyla bizim məhəllədəki doqquzmərtəbəyə köçdü. Məni qarabaqara izləyən uğursuz günlərin, nizamsız həftələrin binası elə o günlərdə qoyuldu.
* * *
Mən qaravulçunun pəncərəsini döyəndə, şam yeməyini ertədən hazırlayan qoca ortalıqdakı boyat çörək tikələrini suda isladıb udquna-udquna