heç kimin ağlına gəlməzdi.
- Niyə məhz bura gəldik?
- Xoşuna gəlmir?
- Elə belə, sözgəlişi soruşdum.
- Artıq üçüncü dəfədir sənə xatırladıram, - kobud-kobud dilləndi, - hər şeyi mən təyin edirəm. İkincisi də, bura həmişə gəldiyim yerdir. Simsar adamlardır, nigaran qalma.
Biz restorana girmək istəyəndə qapıda iki oğlan, iki qız göründü. Küləkli havada əyinləri yuxa idi. Sərxoş, üstəlik əsəbi olduqları gendən bilinirdi. Oğlanlardan biri küçə söyüşü ilə kiminsə kölgəsini qılıncladı. Deyəsən, restoranda kimdənsə narazı qalmışdılar.
Üçcə dəqiqə sonra işıqlı, səliqəli, xudmani otağı ixtiyarımıza verdilər. Yuxarı başda asılan ayı dərisi adamı vahimələndirirdi. Hələ bu azmış kimi yan divarlara bərkidilən taxçaların birindən tülkü, ikincisindən çaqqal cəsədi boylanırdı. Divarın küncünə qoşalülə tüfəng söykəmişdilər. Ortalıqdakı süd-bəyaz stolun üstündə külqabı, çərəz dolu vaza vardı. Yerimizi tutan kimi cinsini təyin edə bilmədiyim nərmənazik ofisiant qapıda peyda oldu. İlahi, səsi necə ciy-ciy idi. Ətim ürpəşdi, elə bil dəmiri dəmirə sürtürdülər. O qədər əzilib-büzülürdü, əlacı olsaydı, sifarişi diz üstə çöküb götürərdi. Bayıra çıxan kimi Leyla sual dolu baxışlarımı görüb ağız-burnunu üstümə elə əydi ki, guya kiminsə mavi olduğunu fikirləşmək əxlaqsızlıqdır.

Əvvəlcə içki gəldi. 1911-ci ildə Şotlandiyanın Buffort şəhərində çəkilən (ofisiant anasının canına and içmişdi) Blek Leybl viskisini qədəhlərə süzüb içməzdən əvvəl Leylanın şərəfinə dostyana, isti-ilıq, məhrəm sağlıq dedim. Tost söyləmək bacarığım necə heyrətliydi! Dilim ağzıma sığmırdı, sanki adam tərifləməkdən ötrü akademik təhsil almışdım. Həyat, insan taleləri, alın yazısı, Tanrının qisməti... Dilimdən çıxan bütün cümlələr onun iliyinəcən təsir edirdi. Tez-tez udqunmağı, köks ötürməsi, haqlı olduğumu bildirmək üçün başını tərpətməsi mənim qələbəm deməkdi. Qədəhlərimiz bir-birinə dəyəndə Leylanın gözlərində peşmanlıq ifadələri gördüm. Əlacı olsaydı, ürəyindəkiləri boşaltmaq üçün sözümü yarımçıq kəsib