b xırıltılı səslə hər şeyi ovcuma qoyardı. İndi söhbəti açmağın əsl məqamıydı, amma yarımca saat sonrakı sərxoşluğun gətirdiyi səmimi etiraflar daha gərəkliydi.
İkinci qədəhi təzəcə doldurmuşduq ki, qapının döyülməyinin ardınca bəstəboy, qarayanız bir oğlanın içəri girməyi çox çəkmədi. Otuz-otuz beş yaşı olardı. Əynində cins şalvar, şabalıdı gödəkcə vardı. Boynuna saldığı özündəngüllü şərfin bir ucu çeynək-çeynəkdi; deməli, əsəbləri yerində deyil, daxili gərginliyi, qayğıları var. Elə ürəkdən, xoş halla gülümsədi, ağzı qulağının dibinəcən dartıldı. Nə yaxşı Leylanın sevincdən ürəyi getmədi. Yerindən quş kimi sıçrayıb qonağın üstünə atıldı. Qollarını boynuna dolayıb bərk-bərk sıxanda gələn adam Leylanın çiyni üstündən qaşqabaqlı, acıqlı nəzərlərlə məni süzdü. Bu, qısqanclıqdan doğan hikkə deyildi.
- Sənə qurban olaram, Elçin! Nə yaxşı gəldin, - Leyla onun üz-gözünü oxşayıb təkrar özünə sıxdı. - Qurban olaram sənə, elə darıxmışdım ki!
Elçin xoşallanıb gülümsəyəndə ağzı yenə qulağının dibinəcən dartıldı.
- Heç soruşmursan ki, hardan gəldim, niyə gəldim?
- Səni görmək mənim üçün həmişə xoşdur. Gör necə sevinirəm, elə bil dünyanı mənə verdilər.
Məni təqdim etdi:
- Tanış ol, adı Rəcəbdir. Bir-birimizi təzəcə tanıyırıq, amma elə bil yüz ilin dostuyuq.
- Bunun kaprizlərinə dözmək bir az çətindir, Rəcəb. - Əl tutduq. - Amma səbrli adama oxşayırsan. - Gülümsəyib ürək tərpədən iltifat göstərdi. Bayaqkı acıqlı baxışlardan əsər-əlamət qalmamışdı.
- Bir-iki dəfə acılamışam. Yavaş-yavaş öyrəşəcək. - Leyla Elçinə yer göstərib zəngi basdı ki, ofisiant üçüncü qədəhi gətirsin.
- Rəcəbin yazısını oxudum, əla yazıdı, ürəyimdən tikan çıxardı. Elə bil sənin yanında mən yox, bu olub.
- Amma məni də günahlandırıb. - Bu, Leylanın saxta narazılığı idi.
- Jurnalist düzü-düz, əyrini-əyri yazmalıdır. - Tfu!!! Bu çeynənmiş, əttökən cümlədən çimçəşdim. Əslində, haqlıdır, amma adam həyatı boyu eyni şeyi nə qədər eşidər? - Mənim söz sərraflarına böyük hörmətim var!
Vay, vay!