əsi gözümün qabağından çəkilmirdi. Şübhələrimi gizlətmədim. Dedim, bu kübar, səliqəli, işıqlı, cah-cəllalı yerdən gözüm su içmir. Əsəbiləşdi. Restoranda kim vardısa, hamısının qarasına söydü. Çaxır süzüb başına çəkən kimi həzin-həzin mahnı oxumağa başladı. Mən ömrüm boyu musiqidən o yağmurlu payız gecəsindəki qədər həzz almamışdım. Duyğularım dilə gəlib şirin gecə nəğməsinə görə bu “vurulmuş” adama səcdə etməyə hazırıydı. Ürəyim yerindən oynadı, kədərli, yanğılı səsi dalğa kimi yayıldıqca dörd tərəfi gözəlləşdirirdi. Mən uşaq çağlarımda - Humayın dərdindən havalananda da Leylanın mahnılarından bu qədər təsirlənməmişdim. Qəhərləndim. Elə bil, mənə bəndmiş - o da gözlərinin yaşını sıxdı. Əsməri xatırladım. Aylı yaz gecələrinin birində başını sinəmə söykəyib gör nə arzulamışdı: “doğum günümdə Leylanın bəzək-düzəksiz, canlı oxumasını istəyirəm”. Bu arzusunun əvəzini ona xəyanətlə ödəmək kişilikdən deyil ki!!!
Uzun-uzadı təkidlərdən sonra Leylanı evə getməyə razı saldım. Ayaq üstə duranda səntirlədi. Ona baxanda mənim vəziyyətim pis deyildi. Üstəlik, dedi, başağrısı amanımı kəsib. Bilmirdim, onu necə aparacam. Hələ maşın sürmək... İndiyəcən bunu ağlıma gətirməmişdim. Razılaşsaydı, bu işin öhdəsindən özüm gələ bilərdim, tələbə dostlarımın, tanış-tunuşun maşınını çox sürmüşdüm. Saat ikinin yarısıydı, indi şəhər sakitlik olur. Vay o günə, qatır inadkarlığı tuta, iki ayağını bir başmağa dirəyə ki, hökmən özüm sürəcəm, hökmən!
Plaşını çiyninə saldım. Könlünü almaq üçün bərk-bərk qucaqlayıb özümə sıxdım. Qulağına bir-iki xoş söz pıçıldayandan sonra ofisiantı çağırıb hesabı istədik. İstədik deyəndə, mənim cibimdə siçanlar oynayır, ağlı varsa, o da bu axmaq işlə baş qatmaz. Nərmənazik, gözündən yorğunluq tökülən ofisiant gəldi ki, pul artıqlaması ilə çoxdan ödənib. Elçinin işiydi.
Ürəyimə nə dammışdısa, elə oldu: sükanın arxasına keçib arın-arxayın oturdu. Dodağının altında öz-özünə donquldanır, rabitəsiz cümlələr deyirdi. Mühərriki işə salanda yerimizi dəyişmək üçün bir