də təkid elədim. Yox ki yox!!! Adəti üzrə yenə üstümə çəmkirib, narazılıqla ağız-burnunu əydi. Çiskinli, küləkli hava vardı. Prospekt boyu uzanan ağaclarının altında qalaqlanan nəm, qızılı yarpaqlar xışıldayırdı. Bir maşın, iki maşın, yaxınlıqdakı çörək sexinin işçiləri dəstə-dəstə yolu keçirdilər. “Ehtiyatlı ol!” deməkdən, ayaqlarımı döşəməyə dirəyib dişlərimi bir-birinə sıxmaqdan zinhara gəldim. Hiss edirdim ki, əlləri əsir, boş yolda maşın sağa-sola oynayanda sükandan birəlli yapışmaq məcburiyyətində qaldım. Bilmirəm, nədənsə mənim halım pis deyildi, ya həyəcandan, ya da pəncərədən içəri dolan rütubətli payız havasından əməlli-başlı ayılmışdım. Üzü sahilə tərəf düşəndə tindən çıxan kibrit qutusu boyda “Hunday”ı vurub xurd-xəşil edəcəkdi. Yaman qorxdum. Nə dediyini başa düşməsək də, “Hunday”dan ciy-ciy, əsəbi qız səsi eşidildi. Leyla üçün bu bəs deyildimi? Əyləci sıxanda “Toyota”nın təkərlərindən tükürpədici səs qopdu, mürgüləyən taksi sürücüləri bir-bir bayıra atıldılar. Alnım qabaq şüşəyə dəyib zoqquldadı, bəlkə yarılmışdı. Stəkan yaralayan yerdən elə bir sızıltı qopdu, Leylaya şapalaq ilişdirməkdən özümü güclə saxladım. Elə bil qızın ağlını Allah almışdı. Başını pəncərədən çıxarıb hikkəylə bağırdı:
- Qəhbə!!! Qəhbə!!! Yoluna bax! Baax... Yolunaa... Hara qaçırsan, haraaa, şortuuuu?
“Hunday”ın sürücüsü kim idisə, sağ olsun, fikir verməyib sürəti artırdı, bir tin yuxarıdakı küçəyə burulub, gözdən itdi.
- Bu cındır... kimdi, tanı-yırsaa-nnn?
- Mən hardan tanıyım?
- Niyə tanımırsan yara- yara-mazz!
- Sağ ol, əzizim!
- Yəqin, tə-təzələrdən-di. Mən işləyənnnn-də, - başı qolları üstə düşdü. Gücünü toplayıb birtəhər qaldırdı, - belə şortular ol-olmur-duu. Cındırın biri cındır.
- Sən harda işləmisən? - Qaşlarımı düyünləyib maraqla soruşdum.
- Barda! Barda, bildin?
- Bildim!
- Burda bar var, baaarr! Getmək istəyirsən?
- Yox-yox. Evə gedək, gecdi.
- Hara?!
- Evə.
- Evdə mənə nə edəcəksən?
- Gedək, göstərərəm!
- Hii-hii-hii, heeee-heeee!!! -