oldu. Leylanı görən kimi tutuldu. Dodaqlarına qonan yalançı təbəssümün çəkilib getməyi, çox çəkmədi. Üz-gözündəki buz kimi soyuq ifadələrdən, candərdi danışığından bilinirdi ki, bizim vədəsiz təşrifimiz könlüncə deyilmiş. Üstəgəl, Leylanın içkili olması onu diksindirdi. Bu vaxt qapının ağzında başqa qız göründü. İstiqanlı, işıqlı adamdı. Leylanın boynuna bərk-bərk sarıldı. Xanım Kondolizanın oxşarı fürsət düşmüşkən sivişib aradan çıxdı. Növbə mənə çatanda məhrəm adamı, yüz ilin dostu kimi qatı pomadalı dodaqlarını ağzıma salıb dişlərimi marçıltıyla öpdü. (Belə biabırçılıq olar? Harda axmaq adam var, mənə tuş olur!) Pomadanın qoxusundan hiss olunurdu ki, yeraltı keçidlərdə satılan ucuz kosmetika dəstindən çıxarılıb. Ürəyim ağzıma gəldi. Bir az da keçsəydi, qaytaracaqdım. Özümü otağın sol küncündəki tualetə verib, unitaza qusdum. Gözlərim qan-qırmızı olmuşdu. Əl-üzümü yuyub özümə gələndə, dodağımın altında qızın qarasına söydüm. Leyla ilə kənara çəkilib şirin-şirin söhbətləşirdilər.
- Rəcəb, - yastı-yastı dilləndi - bu qızı tanıyırsan?
- Tanış olarıq!
- Adı Zəminədir. Mənim qədim dostumdur. Qədim e, lap qədim. Gözəldi, hə?
- Sən özündən gözəl qızla dostluq etməzsən.
Xoşlarına gəldi. Bir-birinə qoşulub güldülər. Deyəsən, Leyla əvvəlki halda deyildi. Az-çox ayılmışdı, ən əsası, rabitəsiz cümlələr üyüdüb tökmürdü.
- Ürəyiniz nə istəyir? İçməyə, çəkməyə... - Zəminə dilləndi. - Əla viski var, günorta dadına baxmışam.
Çox qəribəydi, beş-altı saat əvvəl başımı yaran, üz-gözümü cırmaqlayıb üstümə çəmkirən qız indi xahiş tökülən baxışlarını üzümə zilləyib, mənim qərar verməyimi gözləyirdi. Bəxtəvər başıma, elə bil ər-arvadıq! Mən də kişi rolunu layiqincə oynadım: qaşlarımı düyünləyib zəhmli baxışlarımı işə salmaq o deməkdi ki, artıq-əskik danışma, düş qabağıma, evə gedirik! Bahoo, işimiz varmış ki! Bu dəfə yalvarış dolu nəzərlərini işə saldı. Hətta, işvəkar, qılığa girməyi anasının qarnında öyrənən qızlarsayaq nazlanmağı da yaddan çıxarmadı. Lap əvvəldə dediyim