m kimi, hərdən Qafqaz kişilərinə xas olan tərs damarım tutur. Bu dəfə də belə oldu: dişlərimi üstünə qıcıyıb çəmkirdim ki, axmaq-axmaq danışma, birbaş xarabana!!! Hiss elədim, Zəminə də çəkindi. Maşına oturanda qucaqlaşıb dodaq-dodağa söykəndik. Əməlli-başlı özünə gəlmişdi, ağlı üstündəydi. Viski içməyinə mane olmasaydım, yəqin bu fahişəxanadan sürünə-sürünə çıxacaqdı.
... Həmin gecə... həmin gecə qurğuşun kimi ağır, kədərli, hüznlü keçdi. Danışdı, hönkürdü, otaq siqaret tüstüsündə boğuldu. Hisslərim, duyğularım sim kimi tarım çəkildi, onun gözlərindən şoralanan göz yaşlarına tab gətirməyib, mən də qəhərləndim. Ağlı kəsəndən ta bu günəcən nə olmuşdusa, hamısını bitdə-bitdə ovcuma qoydu. Elə bil illərlə çiynindən gəzdirdiyi yükdən azad oldu. Bu zavallı, bədbəxt adam nə qədər zülm, iztirab, məşəqqətlə üz-üzə, göz-gözə qalıbmış. Ağılagəlməz, tükürpədən murdar əməllərinə görə ona zavallı deməyə adamın dili də gəlmir. Bir yaxşılığın üstündən hey yamanlıq et, adamları alçalt, həyatın qamçıladığı, çıxılmazlıqda boğulan insanları məşhər ayağına çək, gün-güzaranını zəhərə döndər... O gecə xatirimdən çıxmayan çox şey oldu: otağın dər-divarına dəyib çiliklənən ehtiraslı iniltilər, balışdan, döşəkağından qopan cırmaq səsləri, nəşəli həzz...
... Küləkli oktyabr səhəri neçə gündən bəri ürəyimə dolan o mübhəm arzuma çatmaq üçün iş başına keçməyi dönə-dönə xatırladırdı. Leyla daş kimi ağır yatmışdı. Barmaqlarımın ucunda pəncərəyə yaxınlaşdım. Küknar ağacları havada oynayıb, mənə əl edirdilər...

(Ardı