melek tebietli qızın üzüne bexti gülmedi. Tündmecaz atası ele hemin yay - imtahanlardan on beşce gün sonra onun telebelik arzusunu bakireliyine qatıb bacısı oğlunun yatağına saldı. O gün menim boğazımdan bir tike çörek keçmemişdi. Leylanın kasetini heyetimizin beton döşemesine çırpıb çilik-çilik etmek isteyimi birteher boğub, başı pencesi üste lal-dinmez mene baxan itimizi yanıma salaraq, evden qaçmışdım. Biçilmiş zemi yerlerinde axşamacan havalı-havalı dolaşıb ağrımı itle bölüşmüşdüm: it ulamışdı, men telebe olmağımın sevincine tüpürüb, tapdanan qüruruma, alçalan kişiliyime qahmar çıxa bilmeyib, yumruğum gözümde xısın-xısın ağlamışdım. Amma ne gözel ki, Humayın sonrakı taleyi yaxşı geldi: Heyet-baca becerdi, erini sevib menim adımı, xatirelerimi boyat çörek kimi toyuq-cüceye yedirtdi. Ekiz uşaq doğdu, gelin geldiyi evden xeyli aralıda bir daxma qaralayıb içine girdiler. Herden qulağıma çatırdı ki, deyingen bibisinin tenelerinden uzaq olduğuna yaman sevinirmiş. İndi menim yaralarım sağalıb. Amma Humayın uzun hörüklerinden sarı yaman nigaranam. Evveller, Esmere saçını hördürmeye çalışsam da, ele bil hansısa qızı mene xatırladacağından duyuq düşüb (onunla Humaydan kelme kesmemişdim) eyham vurmuşdu ki, istemirem, el çek!
“Senin mahnıların, menim uşaqlıq sevgimin himniydi” - deye Leylanın “Toyota”sının yanında var-gel edib düşünürdüm. Ne edim, hardan başlayım? Siqaret alışdırıb içimi zeherledim. Bu işde mene ancaq tale yar ola bilerdi. Qarşımda qefil bir yol açılar ve qeybden gelen ses qulağıma pıçıldayar ki, bir az ağıllı ve diribaş olsan, Leylanı ölümün cenginden qurtarmaq nedir, onun bütün heyatını bitde-bitde öyrenersen.
Özünü öldürmek fikrinden daşınmasaydı, mesuliyyetden yaxa qurtara bilmeyecekdim. Cinayet işi, müstentiqle günaşırı çene-boğaz olmaq, polis xofu... Düzdür, onun intihar etmek niyyetini bir men bilirdim, bir üreyim. Amma bu neyi deyişirdi? Ortada hem de vicdan meselesi vardı (Ne qeder sadelövhem). Onun ardınca düşüb blokun sakit bir yerinde

<< 1 ... 25 26 [27] 28 29 ... 99 >>