Roman...


Bir qadın var hardasa,
Kibrit çöpündən tez sönür gülüşü…
Qismət

Bir qadın üçün bu qədər zülmə tab gətirmək kimə lazım idi, Rəcəb?! Bütün təhqirlərə canında yer tapıldı, heysiyyətinin alçalmağından havalanmadın. Özünə haqq qazandırma, bədbəxt adam! Qəhrəmanlığın, canıyananlığın, lap elə kişiliyin də bir həddi var, axı! İndi boğazına qəhər tıxlanıb, içindəki qurğuşun ağırlığından yaxa qurtara bilmirsən. Hələ canındakı ağrıları demirəm: gecələr yorğan-döşəkdə qıvrılırsan, əlacın olsa it olub ulayarsan. O günəşli, nizamlı həftələri indi uğursuz günlər qarabaqara izləyir. Başıkəsik toyuq kimi ora-bura vurnuxmağın axırı urvatsız gəbərməkdi, bilmirsənmi?! Kimdi axı, o?! Anandımı, bacındımı, könül verib xəyal qurduğun sevgilindimi? Nə özgə kimi özgən, nə doğma kimi doğman deyil, ay bədbəxt! Tay-tuşların ev qurub ocaq qalayanda sən ləçər bir qadının keçmişini düyü kimi arıtlamaqdan bezmirsən... Nəyə güvəndiyini bilirəm! Amma sən də qulağında sırğa elə: səfehliyinin əvəzini daha pis günlərlə ödəyəndə, gərəksiz peşən də dadına yetməyəcək!

Yalvarıram, alçaltmayın!
Hər qətrə suda qüssə, hər tikə çörəkdə kədər, qəm yatır.
İmam Əli
O dəhşətli dekabr axşamının canımdan çəkilməyən ağrılarını anlatmaq üçün mənə güc ver, Tanrım! İçimdə boyatıyan məhrəm hisslər durulsun, beynim avazıyıb içimi rahatlatsın! Novxanı yolunun tülkügörünməz kimsəsizliyində dörd nəfər pəzəvəngin daş kimi ağır təpiklərini sir-sifətimdə, qabırğalarımda hiss etdikcə qar üstə düşən qırmızı ləkələrin vahiməsi içimdəki xofu körükləyir. Yuxarıdakı öyüdnaməni qulağıma pıçıldayan kimdirsə, axmaq canıyananlığından əməllicə çimçəşdim. Bacarsaydım, bu qoca əbləhin üstünə çəmkirərdim ki, nəsihətbazlığını yığışdır, özün də itil gözümün qabağından! Elektrik naqillərinin uğultusu küləyin səsinə qarışıb adamı ölümün bir qarışlığınacan sürükləyir. Kabus kimi başımın üstünü kəsdirən bu əclafların əlindən sağ qurtardımsa, demək, nənəm namaz üstəymiş. Deyəcəkdilər, vayına oturmağa anası yox, yaxa