siqaret hardan çıxdı? Eve giren kimi qutunun üstüne cummuşdu? Lap tutaq ki beledir, içi acı tüstüye tamarzı qalıb yanırmış. Yaxşı, sayını hardan bilirdi? Demek, siqaret çekdiyimden xeber tutandan sonra tapançanın yerinde olub-olmadığını yoxlamışdı. Sonra topa açarları incelemek gelirdi...
Qapı döyüldü. Aramla, ince-ince, ustufca... Bu, qadın eliydi. Taxta, sarımtıl boyası qabıq verib tökülen qapı cırıltıyla açıldı. Uzaqdan gelende gözüm meni aldatmamışdı... Leylaydı! Qara eynek, başında papaq, tünd göy köynek geymişdi. Eyneyini alnına qaldırdı. Qaşlarını qadına yaraşmayan terzde düyünlemişdi. Üz-gözündeki zabiteli, zehmli ifadeden hürkdüm. Bir-birimizi birinci defe görürmüş kimi başdan-ayağa süzdük. Oktyabr seması kimi qapqara, qaşqabaqlı idi. Ne olub gören? Beynimden keçirdim. Onun bu acıqlı, edabaz görkemi üreyime hedsiz qorxu salmışdı.
- Belke, içeri devet edesen? - Kirpik qırpmadan gözümün içine uzun-uzadı baxdı. Ele bil yuxudan ayıldım, diksinib gülümsemeye çalışdım.
- Buyur, gelişine şad oldum.
- Yene yalan danışırsan, başa düşmürem, axı, bu eclaflıq ne üçündür?
“Eclaflıq?” - Udqunub dillenmedim. Daha doğrusu, neden başlayacağımı kesdire bilmemişdim. Birce “xoşgeldin” demeye cesaretim çatmışdı, onda da sesimi içime qısmışdım, ele bil quyudan eşidilirdi. Leylanın gözümün içine baxa-baxa meni tehqir etmesi qüruruma toxunmuşdu. Hiss edirdim, ezalarıma heraret yayılır.
- Niye qanın qaradır, ele bil acıqlısan?
- Belke, atılıb boynuna sarılmalıyam?
- İsmayıl dayı dedi, Leylanın kefi kökdür. Sevindim ki, demek, her şey yaxşılığa doğrudur.
- Bekara, sevinmeli heç ne yoxdur. Sene ürek qızdırmışdım, evezinde evimden oğurluq etdin. Daha doğrusu, bu oğraşlıqdır. Başa düşdün? - Qız gözlenilmeden üstüme sesi çatan qeder bağırdı. Boğazının damarları gerilib pırtlamışdı. Hirsden dil-dodağı esim-esim esirdi.
Bir ağlıma geldi ki, ona deyim sakit, temkinli olsun. Fikrimden daşındım. Bele hallarda ağlı başında olmayan adamlar daha da coşur, onları

<< 1 ... 73 74 [75] 76 77 ... 99 >>