xollu-budaqlı ağacları qurudan əbləh, dəyyus, qurumsaq (əmim özündən çıxırdı) adamlar hörmət-izzətlə köç elədilər, indi adları ehtiramla xatırlanır. El ağzında adın çıxınca, canın çıxsın! Yunus kişidən nə qalsa yaxşıdır, urvatsız xatirə! Məsələn, Yunus tualetdə ölən ili Qulamın sürüsünə canavar girmişdi. İndi mənim nakam kompüterim Yunus kişinin taleyini yaşayırdı. Çörək haqqı, əlacım olsaydı, illərini yolumda çürüdən bu bəxtsiz qurğunu hörmətlə torpağa tapşırar, məzarı üstündə acı, duzlu göz yaşı axıdardım.
Külək qalxmışdı. Boğazıma şərf salıb 12:35-də evdən çıxdım. Hə, yeri gəlmişkən deyim: şalvarımın arxa cibindən kitabxanaçı Humayın oxucu biletinin arasına qoyduğu balaca kağız əlimə keçdi. Yazmışdı: “Sizə məsləhət vermək istəməzdim, amma özümə borc bilirəm: bu yazını yazmaq fikrindən çəkinin. Deyirlər, Leylaya yaxın duran adamları çox incidirlər. Səbəbini bilmirəm. Uğurlar”.
Humayın narahat, nigaran baxışlarının açmasını indi anladım. Mənə can yandırmasına görə onun əllərini öpməyə hazırıydım.
Bilmirdim hara gedim, kimə üz tutum. Küləyin ağzına alıb ora-burasını əlləşdirdiyi adamları şübhəylə süzür, öz-özümdən xoflanırdım. Birdən-birə ürəkləndim. Ağlıma gəldi ki, polisin gözündən yayınıb Milli Elmlər Akademiyasının qarşısındakı həmişəyaşıl kolların arasında gizlənə bilərdim. Bəlkə məni aldadırdılar? Kiminsə Qara “Pajero”da məni gözləməyi, sadəcə, xox gəlməkdi?! Müdafiə Sənayesi Nazirliyinin yanında avtobusdan düşüb üzüaşağı tələsdim. BDU-nun yanından keçib Akademiyanın binasının həndəvərində vurnuxanda nə qədər ağılsız iş tutduğumun fərqinə vardım. Kim bilir, bəlkə ətrafda üç-dörd nəfər yaxın adamları dolaşırdı? Ürəyim uçundu. Akademiyanın böyür-başındakı kolluqların arasından sivişib BDU-nun həyəti ilə yataqxana tərəfdəki darvazaya sarı yortdum. Üzü yoxuşa çapılan xam dayça kimi tövşüyürdüm. Prospekti keçib boş skamyada nəfəs dərmək üçün keçmiş Musabəyov parkına üz tutmaqdan savayı çarəm yoxuydu.
Əllərim cibimdə, park uzunu var-gəl edirdim. Saat ikiyə