edin” demək istəyirdim ki, sifətimdən təpik zərbəsi yedim. Özümü itirsəm də, nə yaxşı tez ayıldım. Dal-dalı çəkilib yumruğumu sıxdım. Boşuna atdığım yumruqların faydası olmadı, dördü də üstümə tökülüşüb maşına basdılar, təpik, yumruq zərbələrindən əvvəl böyrəklərimdən sonra xayamdan sancılar başladı. Maşın yerindən tərpənəndə gücümü toplayıb silkindim, özümü bayıra atmağa cəhd etsəm də xeyri olmadı. “Niva” sağa burulub üzüyuxarı dırmaşdı. Bu yol gözdən uzaq, könüldən iraq yerə aparırdı: kimsəsizliyə...


... (ardı: bax, jurnalın ötən sayının 61-64-cü səhifələrinə)

... İçəridə çaxnaşma düşdü. Ardınca qapı açılar-açılmaz artırmada qaraltı göründü. Deyəsən, əlində nə isə tutmuşdu, əvvəl həndəvəri diqqətlə gözdən keçirib ehtiyatla irəlilədi. Sonra ətrafdakı sakitlikdən arxayın düşüb, addımlarını yeyinlətdi.
- Kimsən!!!
Cavab verməyə halım yox idi, eləcə boğuq-boğuq xırıldadım. Ayağının altında qar xırçıltısı kəsiləndə elə bildim, yaxınlaşmağa ürək eləmir. Birtəhər seçdim: yaşlı kişiydi.
- Kimsən, nə istəyirsən?!
Özümü toparlayıb birtəhər ayağa qalxmaq istədim. Bir dəfə, iki dəfə... Bacarmadım, dizlərimdə taqət qalmamışdı.
- Oğruya oxşamır, kimsə nabələddi... - Kişi arxaya qanrıldı. Görünür, qapının ağzında dayanan adamlara hesabat verirdi. Sonra nə olduğu yadıma gəlmir; bircə, qolumu kişinin boynuna salıb iki addım atandan sonra huşumu itirib tir-tap yerə sərildiyimi dumanlı xatırlayıram. Kasıb, gününü güclə keçirsə də, o gecə mənə ürək yandıran ailənin xəcalətindən necə çıxacağımı uzun-uzun həftələr, aylar başımdan çıxara bilmədim. Canımın ağrısı iki gündən sonra çəkildi, gözümə işıq gəldi. O iki günü tamam huşsuz qalmamışdım, əlbəttə, başımın üstündə söz-sovlarından qorxu-hürkü ələnən adamların danışıqlarını birtəhər xatırlayıram. Tərslikdənmi, ya xoşbəxtlikdənmi, bilmirəm, kişinin arvadı da xəstə yatırdı. Bir tərəfdən, onlara yük olmağın əzabını çəkirdim, amma bəxtim gətirmişdi ki, arvadı yoluxmağa gələn həkim mənə ürək-dirək verir, qorxulu bir