bayağı nəsihətləri ilə adamı lap iyrəndirirdilər. Hələ xalaları, bibiləri demirəm: bu arvad sürüsünün əlindən boğazıma ip keçirməyə hazırıydım. Üç-dörd gün sonra atam özünə gəldi. Həkimin dediyinə görə, get-gedə hər şey yaxşı olacaq. Cibimdə pulum da yox idi ki, iynə-dərmanına köməklik edim. Yoxsulluğun acısı içimi köz-köz edirdi.
Yazmaq, dayanmadan yazmaq istəyirdim o günlərdə. İçimi, ruhumu rahatlaşdırmağın savayı yolu yoxuydu. Humaya baş çəkmək üçün ürəyim atlanırdı, amma bu qüssəli ovqatıma Humayın kədərli gözlərindəki ağrı-acını qatmaq əhvalımı bir az da korlaya bilərdi. Xəbərsiz getdiyim kimi, səssiz-səmirsiz də qayıtdım. Heç kimə bir kəlmə demədim. Bibiheybəti keçəndə, bircə bacıma sms yazdım ki: “Qala bilmədim, məni bağışla! Bakıdayam.”

Hər şey yaxşılığa doğru

Fevral, 2011

Pulsuzluqdan kitablarımı satmaq məcburiyyətilə üz-üzəydim. Ürəyim gəlmədi, Narına zəng vurub 50 manat borc istədim. Yazmaqdan savayı işim-gücüm yoxuydu. Bir həftə dayanmadan yazdım, rahatlaşdım, elə bil ruhuma rahatlıq çökdü. İki dəfə Əsmərin dalınca Musiqi Akademiyasına getmək üçün evdən çıxıb, küçələri yalqız-yalavac dolaşıb kor-peşman geri qayıtmışam. Bilirsinizmi, o gecəki hadisədən sonra içimdə Əsmərə qarşı ögeylik baş qaldırıb, elə bil, əvvəlki məhrəmliyini, müqəddəsliyini, paklığını itirib gözümdə. Görən, o əclaf... o əclaf qolunu Əsmərin boynuna dolamışdımı, İlahi?!
“Rəcəb, hardasan?! Bu gün görüşək.” Leyla sms yazıb. Deməli, Bakıdadır, darıxıb. Hə, darıxıb, özü də möhkəmcə! Öz-özlüyümdə xeyli götür qoy-etdim. Görüşümmü?! Nə deyəcəkdi, vacib bir sözü varıydı, yoxsa vaxt öldürməkdən yana lazımıydım ona?! Görəsən, etdiklərinə görə peşmanıydımı?! Cavabı iki saat gecikdirdim. Çarpayıda uzanıb gözlərimi tavana zilləmişdim. Qəfil ayağa qalxıb əynimi dəyişdim, dilimin altında öz-özümə “get, get, get, get!” deyib təkrar edirdim. “İndiyəcən hər şeyə dözübsən, axıra qədər tab gətir, səbr elə! Hər qaranlıq gecənin bir aydın gündüzü olur. Olur, olur, olur!”
Vədəsiz-filansız