z birbaş evinə yollandım. Qapını döydüm, açıb boynuma sarıldı, sakitcə ağladı. Əvvəlki Leyladan əsər-əlamət yoxuydu. Onun halını təsəvvür etmək üçün gərək adamın xəstə anası evdə diri-diri yansın. Dilini sürüyüb üzr istəməyə hazırlaşanda, əlimi ağzına qapadım, pəsdən “hər şey yaxşıdır” dedim. Mehrabdan, Maestrodan danışdı. Yayılmış video haqqında kəlmə kəsmədik. Handan-hana dilini sürüdü, dedi, Mehrabın mətbəəsi Türkiyədə iflas olub, varını-yoxunu satıb borclarını birtəhər ödəyib. Bir az da ordan-burdan danışandan sonra niyyətini açıb-ağartdı:
- Mehrab məndən pul istədi, dedim, bir şərtlə sənə pul taparam...
- Nə şərt?!
- Dedim, Vüqardan intiqamımı al! Onu ayağıma gətirsə, Mehraba pul tapacam.
- Hardan?
- ...

“... Ölüb, gəl”

Mart, 2001

Zənnim məni yanılda bilməzdi: ölkədə nə isə baş verirdi. Telefonuma zəng gəldi, baş redaktorun adını displeydə oxuyanda gözlərimə inanmadım. Telefon uzun-uzadı zəng çaldı, cavab vermədim. Ağlıma min cür fikir gəldi, bir-birini qovan düşüncələr arasında axmaq-avara qalmışdım. Beş dəqiqə keçmədi, Nəbi müəllimin adı ekranda peyda oldu, telefon elə bil, sevincək olmuşdu. Sakit, bir az da özündənrazı saslə cavab verdim.
- Rəcəb, bir məsələ var, bu gün görüşək, söhbət etməliyik.
Dilimi sürüdüm, özümü naza qoydum, bəhanə etdim ki, vacib işlərim var. Nəbi müəllim narazı, soyuq danışığımı görüb məsələni açıb-ağartdı:
- Səni təzədən işə qaytarmaq istəyirik. Baş redaktor belə istəyir.
On beş dəqiqəyə yaxın söhbət etdik. Elə hey təkid etdi ki, redaksiyaya gəlim görüşək, baş redaktorun sözü var, hər şey yaxşı olacaq. Bir az da üstünü vursaydı, razılaşacaqdım, açığı, maraq güc gəlmişdi, görən, nə məsələydi?! Amma nə yaxşı getmədim, iyrənmişdim o saqqallı əbləhdən. Gün uzunu ora-bura vurnuxdum, siqareti siqaretə calayıb hey düşünürdüm ki, işə qaytarılmağımın arxasında nə dayanır?! Zarafat deyildi, məni otağından qovan, işdən uzaqlaşdıran adam indi özü minnətçi düşmüşdü. Redaksiyada nələrin baş verdiyini öyrənmək üçün