Narına zəng vurdum. Zalım balası, elə bil bu dünyanın adamı deyildi, and-aman elədi ki, heç nədən xəbərim yoxdu.
Şaxtalı-sazaqlı qış günləri yaxamızı rahat buraxmışdı. Yaza nə qalıb ki... Bakı səmasında gülümsəyən ilıq mart günəşi şəhəri ağuşuna alıb oxşayır, əzizləyirdi. Bir axşam yuxumu qarışdım, gün uzunu narahat-nigaran ora-bura yumalandım, axır bəd xəbər gəldi, özünü çox gözlətmədi: Rəcəb, İsmayıl dayı ölüb, gəl! Leylanın bir cümləlik sms-i içimi odladı. İsmayıl dayı, İsmayıl dayı... Bədbəxt!!! Həmişə ürəyimdə bir ümid işığını sönməyə qoymurdum: əlimə pul keçən kimi İsmayıl dayıya təzə əyin-baş alacam, nə qayğısı, ehtiyacı vardısa, hamısını ödəyəcəm. Olmadı! Leylanın ağlamaqdan gözləri şişmişdi. İsmayıl kişinin qızları başına-gözünə döyüb ağlaşırdılar. Elə bil, daxma bu nurani, xoşrəftar kişidən sonra yetim qalmışdı. Aysel məni görcək yanıma gəldi, dizimi qucaqlayıb ağladı. İsmayıl dayının cənazəsini qəbiristanlığa götürəndə Leyla:
- Maşını aparıblar! - dedi.
- Necə yəni aparıblar?! Kim?!
- Axşam! Açığı, bilmirəm, yəqin bankın işçiləri... - doluxsundu.
Beynimdən ildırım sürəti ilə bir fikir keçdi: bəlkə, İsmayıl dayını infarkt edən elə budur?! Ürəyimdəkiləri dilimə gətirdim.
- Kişi həyəcandan canını qoymağa yer tapmırdı. Çox dedim ki, narahat olma, özünü üzmə, harda olsa tapılacaq, amma yox... Axşam canı ağrıyırmış, yatıb, heç nədən xəbəri olmayıb. Səhər... - Leyla gözünün nəmini qurutdu, - gəlib xəbər verəndə uşaq kimi ağlayırdı.
Siqaret yandırıb İsmayıl dayı ilə tanışlığımı xatırladım. Qapımı döyüb duz istəməyi, darıxanda özümü yanına verib köhnə əyyamlardan olan söhbətlərinə qulaq verməyim, yoxsulluğuna görə onun halına acımağım... Hər şey gözümün qabağına gəldi. Qəbiristanlıqdan qayıdanda baş redaktorun zəng vurmasını, məni işə qaytarmaq üçün minnətçi düşməsini Leylaya danışdım. İnanmadı, dönə-dönə soruşdu ki, bəlkə məni arxayın salmaq, yüngülləşdirmək üçün zarafat edirsən?! Axır inandırdım, gözləri doldu, qoluma girdi ki, gedək bizə, hər