gəl bizə!
- Bəlkə...
- Nə bəlkə, dedim dur gəl!
- Deyəsən hər şey yaxşıdır, hə?!
- Yaxşıdır, yaxşıdır. Gözləyirəm.
Evdən çıxanda sms yazdı: “Viski al gətir”. Cibimdə bircə qotur manatım varıydı. Pisikdim, yoxsulluğun acısı sinəmi göynətdi. Heç kimə deməyin: Leyla ilə aramız nə qədər açıq, münasibətimiz nə qədər isti olsa da, bu zəhrimar pul məsələsində yaman çəkingəniydim. Amma utanmaq vaxtı deyildi, yazdım ki: “Cibimdə siçanlar sevişir, əl salsam günaha bataram.JJJ “ Deyəsən, bu düşük şairanə etirafdan xoşu gəldi, zəng vurub canıyanar səslə mənə təsəlli verdi, üstəlik, təntənəli və ehtiraslı tərzdə darıxdığını dilə gətirdi.
Qapıdan girər-girməz, atılıb boynumu qucaqladı. Çaş-baş qaldım, üzücü, kədərli günlərdən sonra insan fərəh hissinə bu qədərmi susayır?! Süfrə açmışdı, bu vur-çatlasının səbəbini açıb-ağartmazdan əvvəl ovcuma pul basıb məni viski dalınca göndərdi. Sonra boynuma sarıldı, sevindiyindən az qala qol götürüb oynayacaqdı.
- Bir azdan qonağımız gələcək.
- Kim?!
- Klaranın əzab verdiyi, dustağa çevirdiyi adamlardan biri.
- Harda tanış oldunuz? Yoxsa... yoxsa sənə zəng edən o idi?!
- Hə, o idi. İndiyə qədər gəlməliydi. Nəsə gecikir.
Onu sorğu-suala tutmaq istəmədim. Həmin adamın özünü gözləmək ən yaxşısıydı. Təxminən bir saata yaxın vaxt keçdi, Leyla ora-bura vurnuxdu, telefona əl apardı, qonağın nömrəsini yığdı. Telefona cavab verən yoxuydu, çağırış zənglərini birbəbir saymaq işə yaramadı. Narahat olduq, deyəsən, o adam kimdisə, başında bir iş varıydı. Leyla hər şeyi danışdı mənə. Nicat adlı o adam Klaranın otellər şəbəkəsinin rəhbəridir. Neçə il əvvəl ailəsini xaricə göndərib, özü var-dövlətini götürüb ölkəni tərk etmək istəyəndə, Klaranın yaxın adamları bundan duyuq düşüb, xəbər veriblər. Nicata Klaranın əmri ilə 40 gün dəhşətli işgəncələr veriblər, sonralar onu yenidən öz işinə qaytarıblar, amma günahının bədəlini ömrü boyu ödəməliymiş: ailəsinin üzünə həsrət qalıb. Leylaya deyib, Klaranın özbaşınalıqlarından çox adam boğaza