“bəlkə bu günlərdə evdən bayıra çıxmayaq?” dedi. Əslində, ağlabatan fikir idi. Ən yaxşısı bir neçə günlük bu evdən çıxmaq, gözdən-könüldən uzaq bir yerə çəkilib, hadisələrin gedişatını izləmək lazım idi. Razılaşdıq.
Əmlak agentliklərindən birinə zəng vurub Həzi Aslanov metrosunun yaxınlığında iki otaqlı ev kirayələdik. İkicə gün keçməmişdi ki... İkicə gün keçməmişdi ki, ölkəni başına götürən xəbərdən danışmayan adam qalmadı: Zevs həbs olunmuşdu... Televiziyaların, qəzetlərin, saytların baş xəbəri qoluna qandal taxılmış generalın aqibəti haqqındaydı. Bəs Klara?! İkicə ay əvvəl Klara haqqında bircə cümlə yazmağa ehtiyat edən qəzetlərin, saytların indi manşet xəbərləri general qızı haqqındaydı: “Klara xaricə qaçıb. Hakimiyyət dəhlizindən mətbuata sızan məlumata görə, onun həbs olunması hələlik münasib sayılmır. Müxalifət düşərgəsində yaranan aktivlik səngiyəndən bir müddət sonra general qızının da zindan həyatı başlayacaq”.
Həmin günlər Leylanın hansı hisslər keçirdiyini başa salmaq, uzun-uzadı danışmaq məndən ötəri çətindir, çox çətindir. Bir gecə möhkəm içib oğlunun, anasının şəkillərini sinəsinə sıxdı, ağladı, onu kiritməyə gücüm yetmədi, yetmədi...


Ağaclarla, küçələrlə qolboyun...

Aprelin əvvəlləri Sevincin səsi acı bir xəbər gətirdi həyatıma: Əsmər xəstədir, yatır.
- Dünən zəng vurmuşdum, - Sevinc danışırdı. - bir-iki kəlmə kəsdik. Səndən söz saldım, əvvəlcə susdu, sonra ağladı ki,...
- Hə, nə dedi? Mənim haqqımda nə danışdınız?
- Bu gün gedək evlərinə.
- ... - İndi xəcalət hissiylə xatırladığım o gün gəldi gözümün qabağına: Anasının üzümə qapı bağladığı, çiynimdə göylərin ağırlığını hiss etdiyim gün...
- Hər şeyi mənə danışıb. Sən anasında günah görmə.
- Gəlməyimi özü istəyib?!
- Rəcəb, uşaqlıq eləmə...
- ...
Tələsik paltarımı dəyişib özümü gül mağazasına verdim. O çiçəkli pəncərəyə doğru təkcə mən getmirdim; yolları da, ağacları da yanıma almışdım, tələsirdik, hamımız tələsirdik. “Kaş restoranda çəkilən o rusvayçı görüntülər