r olmayaydı”. - yolboyu dodağımın altında vird edirdim, öz-özümə pıçıldayırdım. “Baxıblar, baxıblar”, - Aprel günəşi başıma döyür, xəcalət təri dabanıma axırdı. Sevinc qabağa düşdü, səs-küyünü başına atdı. Guya yanına salıb gətirdiyi oğraş, peyğəmbər zövcəsinin züryəti, törəməsiydi.
Əsmər... Üz-gözü soluxmuşdu, bir dəri, bir sümükdü. Onun bu halına dözmədim, doluxsundum. Sevinc bizi baş-başa qoyub bir bəhanəylə yan otağa keçdi. Uzun-uzun susduq, ağzımıza su aldıq. Çiçək bağlamasını yastığının yanına qoydum, yenə lal-dinməz dayandım. Gözlərini tavana zilləyib nəsə düşünür, hərdən yüngül-yüngül köks ötürürdü. Özümdə güc tapıb əlini tutdum. Aylardır bu əllərə, bu göyərçin əllərə möhtacdım. Dönə-dönə öpdüm, köksümə sıxdım.
- Sənsiz çox çətindir Əsmər. Barışaq, barışaq... Hər şey yaxşı olacaq.
Onun dodaqları titrəməyə başladı.
- Bilirəm, günahların hamısı məndədir. Hər şeyi yazmışdım axı...
Gözləri dolmuşdu. Bilirdi nə haqqında danışırdım: o məşum görüntü... Üzünü yan tutub içini çəkdi.

Zığ qəbiristanlığında fəlakət

Sən adamı səhradakı qarışqa yuvasının
yanında uzatmalısan, başa düşdün? Onun üzü
yuxarı olmalıdır, sifətinə bal çəkməlisən.
Sonra göz qapaqlarını kəsməlisən ki, canı
çıxınca günəşi görsün.
Kurt Vonnequt, “Sallaqxana №5 və ya
uşaqların səlib yürüşü” romanından...

- Bir az ətraflı danış, - Səbrimi basa bilməyib hikkəylə dilləndim.
- Mehrab mənimlə söhbət edəndən sonra Vüqarın izinə düşübmüş. Gecəyarı iki nəfər tanışı ilə maşının qabağını kəsiblər, Zığdakı qəbiristanlığa düşürüb gözdən uzaq bir yerə aparıblar. Zəng vurub məni çağıran kimi getdim. Əclafı pis döymüşdülər, dili söz tutmurdu. Mən qəzəbimi birtəhər boğdum, başqa yolum yoxuydu. Sakit, bir az da qayğıkeş səslə onu sorğu-suala tutdum. Ağzını açan kimi “Bilirəm, məni öldürmək...” - barmağımı dodağıma yaxınlaşdırıb “sus” işarəsi verdim. İndiyəcən nə etmişdisə, hamısını boynuna aldı, ağladı, yalvardı.
Leyla dərindən nəfəs alıb siqaret yandırdı. Qəhərlənmişdi. Biz Həzi