ə beş dəqiqə işləyirdi. Yəqin dalımca gələn əclaf, “Pajero”nu yolun kənarında saxlayıb sağa-sola boylanırdı ki, bu dəqiqə yaxınlaşacam. Ay, sən öləsən!!! Həyəcandan yaxa qurtarmaq üçün Əsmərə zəng vurdum. Qanının qara vaxtına düşmüşdüm. Ola bilərdi, itirib-axtarmadığıma görə mısmırıq sallamışdı, nə bilim. Bircə donuz deməyi əskikdi. Hikkəli, acıqlı danışsa da, bir-birindən gözəl oxşama cümlələrimdən mum kimi yumşaldı. Yaşasın ədəbi istedadım!!! İstədim deyəm, məni gəbərtməsələr, hazırlaş, yazıçı arvadı olacaqsan; bu xoşbəxtlik hər qadının nəsibi olmur (Paah!!! Qaragün yazıçı xanımları!!!). Möhkəm, iradəli, səbrli, canıyanar, cəfakeş olmaq əziyyəti düşür boynuna! Əlüstü zarafatlaşdım ki, səsimdəki həyəcandan duyuq düşməsin. Kişiyana danışsaq, buna zarafatlaşmaq yox, boşboğazlıq, lap dəqiqi, təlxəklik deyirlər. Saat altıda görüşmək ümidilə sağollaşdıq.
Leylaya zəng vurdum. Yenə uğursuz cəhd! Axşamkı etiraflarına, ürəyindəkiləri boşaltdığına görə, sən deyən nigarançılığım yox idi. Adətən, qadınlar həmdəm tapmayanda, unudulanda, gərəksiz əşyaya çevrildiyini anlayanda həyatdan usanır, intihar yolunu seçirlər. Yeri gəlmişkən, bir sirr açım: Leyla vaxtilə çirkin, iyrənc əməllərə qol qoymuş fahişə qadından savayı, həm də sinəsində övlad dağı gəzdirən zavallı ana idi. Amma indi bu haqda danışmaq həvəsində deyiləm.
Yasamalın azğın küləyi yenə ağacların yaxasına əl aparmışdı. Gödəkçəmin yaxasını qaldırıb parkın yuxarı başındakı qəzet köşkündən siqaret alıb tüstülətdim. Köhnə iş yoldaşlarım - Narın, ardınca Xuraman zəng vurdu ki, iş tapa bilmişəm, yoxsa bekar-bekar gəzirəm? İkisinin də səsindəki canıyanar ahəngdən içim iftixarla doldu. Hətta Narın dedi, bir tanışı özəl tikinti şirkətinin jurnalına redaktor axtarırmış, mənim adımı versə də, xəbər-ətər çıxmayıb. İstirahət etdiyimi deyib, dostlarımı ümid dolu vədlə hər şeyin gözəl olacağına inandırdım.
13:30! Telefonumun sms zəngi səsləndi. “Yarım saat vaxtın var. Saat ikidə deyilən yerdə olmasan, bizdən incimə.