Aslanovda kirayələdiyimiz evdə söhbət edirdik.
- Nəyi boynuna aldı?
- Klara ilə başıma hansı oyunlar açdıqlarını. And içdi ki, guya anamın ölümü haqqında nəsə bilmir, bunu Klara edibsə də, dəqiq heç nə deyə bilməz. Amma yalan danışırdı, anamın ölümünə Klara baiskardır. And içmişdim ki, onunla işim olmayacaq... axırda danışdıqları məni havalandırdı.
- Nə?
- Rəcəb...
- Danış.
- Ayxanın ölümündə... - Leyla hönkürdü - Ayxanı da Klara...
Ayağımdan yerə mıxlandım, otaq başıma dolandı.
- Ayxanın həkimlərinə tapşırıb ki... o uşaq ölməlidir. Deyir, həkimlər uşağın bədəninə tədricən ölümə aparan dərman yeridiblər. Təsəvvür edirsən, bu adam öz balasının ölməyinə razı... - Onun əli-ayağı əsməyə başladı. Tamam qüvvədən düşmüşdü, rəngi ağappaqdı. - Görürsən mənim başıma nələr gətiriblər? Dözə bilmədim, üstünə hücum çəkdim, onu öz əllərimlə boğmaq istəyirdim. Uşaqlar təzədən Vüqarı döydülər, deyəsən, bir qolu sınmışdı, yerdə zarıyırdı. Qəbiristanlıqda atıb gəldik. Bilmədim, alçağın axırı necə oldu.
“Yaxşıyam. Hər şeyi başa salmaq vaxtı deyilmi? Əsmər.”
Sevindiyimdən başımı divara döydüm.
“Səni inandırmaq üçün özümü aciz bilirəm. Gərək hərf-hərf, cümləbəcümlə inanasan! Sənin yazıçın”.
“Buna da dözərik! ”
Leyla ümidsizliyin cəngindən yaxa qurtara bilmirdi. İçib sərasər dörd saat onu təsəlliyə tutdum; dərdini, qayğısını dağıtmaq üçün ilin dili çıxardım. Tək qalmaq istəyirəm dedi, tək, təkcənə... Həmin gün borcunu ödəyib maşını bankdan götürdü. Kredit şöbəsinin müdiri ilə dilləşdi, qəzəbindən stolun üstündəki noutbuku müdirin üstünə tolazladı, gurultuya, qışqır-bağıra işçilər tökülüşüb gəldilər. Yol boyu kirimədi, elə hey deyirdi ki, İsmayıl dayının ölümünə bu oğraşlar bais oldular. Barışa bilmirdi: necə yəni bank maşını özbaşına götürüb aparsın... Dilimə güc verib onu yenə təsəlliyə tutdum. Nə yaxşı, hərdən belə şeylər işə yarayır. Xeyli toxtaqlıq tapdı. Qorxurdum özünə qəsd edə, niyyətimi gözümdən oxudu. Gözləri xumarlana-xumarlana, bir az da fahişə