ə ədasıyla:
- Qorxma, sənin romanını oxumamış özümə qıymaram. - dedi.
Ardınca dalğalı, uzun bir gülüş...
- Ömrü boyu onu yazaram...
Xoşuna gəldi. Atılıb boynumu qucaqladı.
- Deyəsən, bacarmadın.
- On gün sakit bir hücrəyə çəkilsəm, bitirərəm.
- Həzi Aslanovdakı ev sənin ixtiyarındadır. Məndən nigaran qalma.
Açarı alıb onu bağrıma basdım. Gecədən xeyli keçmiş yataqxananın zirzəmisindəki tapançanı yoxladım. Ürəyimdən keçdi ki, aparıb zibil qablarından birinə atım, başımdan rədd olsun! Elə bil, qeybdən bir səs gəldi: əl vurma! Üşənib zirzəmidən çıxdım. Evə çatar-çatmaz telefonu söndürüb, dan yeri sökülənəcən klaviaturanın düymələrini döyəclədim. Səhəri dözmədim, telefonu yandırar-yandırmaz Leylanın sms-ini aldım: “O alçaq özünü asdı.”
Bu da Maestronun aqibəti!
“Bəs Elçindən nə xəbər?”
“Qaçıb xaricə. Deyəsən, Klaranın yanındadır.”
“Maestronun adını sinəndən pozdurma. Yadigar saxla!” - Qəlbimə şeytan girdi, Leylanı axmaqcasına sancıb telefonu yenidən keçirdim. Yazmaq, yazmaq... Dəli ehtirasla klaviaturanın düymələrini döyəcləməkdən həzz almaq nə deməkdir, Tanrım?! Bu, havalanmağa gedən yolun başlanğıcı deyilmi?!

Epiloq

Mayın əvvəllərində Əsmər tam sağaldı, işə çıxırdı. Onu hər gün qarşılaya bilməsəm də, vaxt tapdıqca zəncirini qırmış it kimi Akademiyanın qarşısına götürülürdüm. Yenə küskündü, hər kəlməsindən qəzəb, qısqanclıq tökülürdü. Hər şeyə dözərdim; axı, bizim ulduzumuz barışacaqdı... Yoxumu var bilən bu Allah bəndəsindən sarı başım nələr çəkdi, nələrə dözdüm...
Mənim romanla əlləşən vaxtlarımda Leylanın köhnə biznesmen dostlarından biri peyda olub, öz dediyinə görə, yaxşı pul qoparıb ondan. Vüqarın ölüm işi araşdırılanda Mehrabın hesabına 80 min manat yatırdıb, Türkiyəyə yola salıb. Həmin günlərdə mən romanımı bitirib şad-şalayın Bakı küçələrində veyillənir, Leylanın təzə-təzə üzə çıxan dostlarının “halal” pulu ilə yeyib-içir, gödənimi doldururdum. Bir roman yazmaq nə olan şeydir, elə bil, göyləri mənə vermişdilər. Axmaq ağlımla