Gözləyirik”.
Aha, deməli, gəliblər. Bəs niyə zəng vurmurlar? Əvvəl kağız, sonra sms yazmaq nəyə lazımdır? Siqaretin birini də yandırdım. Leyla ilə danışmaq niyyətim yenə gözümdə qaldı. Parkın pilləkənlərini qayğılı-qayğılı düşüb beşmərtəbələrin həyətindən keçəndə balkon divarına qısılmış pişik balası gördüm. Zavallı!!! Kimsə yuxarı mərtəbədən üstünə su əndərmişdi. Cuppulu gözlərini halsız-halsız açıb-yumur, ölüşküyür, arabir zəif səslə miyoldayırdı. Soyuq yazıq heyvanın canına yerimişdi, tir-tir əsirdi. Belə getsəydi, bir-iki saata öləcəkdi. Əsmər həmişə deyərdi ki, küçədə yağış altında qalan pişik balalarını evdə yedirdib, yağış kəsən kimi küçəyə buraxanda elə fərəhlənirəm, sanki ac yatan uşaqların qarnını doyurmuşam.
Pişiyi küləyin ora-bura çırpdığı boş ütü qutusuna qoyub, blokun qaranlıq küncündə gizlətdim. Yaxınlıqdakı mağazadan 50 qəpiyə çiyələkli “pal süd”, bulka aldım. Satıcıdan xahiş etdim ki, indicə yediyinin boş qabını mənə versin. Təəccüblənib sual dolu baxışlarını üzümə zilləsə də, dillənmədim. Südü konserv qabına töküb bulkanı xırda-xırda içinə doğradım. Zavallı balacanın üşütməsi kəsmirdi. Deyəsən, gücünü toplayıb silkinə bilməmişdi. Belə olsaydı, tükləri pırpız-pırpız olardı. Şərfimi boynumdan açıb pişiyi quruladım. Nəsə, ürəyimə yatmadı. Qutuqarışıq qoltuğuma vurub, Universitetə gedən yolun üstündəki “Bəhmən” gözəllik salonuna gəldim. Yasəmən ətirli salonda üç ağmaya qız laqqırtı vururdu, məni görən kimi səsləri xırp kəsildi. Üçü də icazəsiz içəri soxulan “yad ünsür”ü başdan-ayağa süzdülər. Biri üzünü turşutdu.
- Salam. Hava soyuqdur,... bilirsiz, kimsə bu pişiyin üstünə su töküb, ölə bilər. - Üçü də qutunun içinə boylandı, - şərflə qurutdum, amma nəsə.. nəsə ürəyimə yatmadı. Xahiş edirəm, acığınıza gəlməsin, inciməyin. Allaha da xoş gedər, fen istəyirəm. Özüm eləyərəm, siz əziyyət çəkməsəniz də olar. Feni verin, pişiyi qurudum.
Qızların üçünün də baxışından bir ifadə boylanırdı: bu səfeh hardan gəlib? Amma sağ olsunlar, razılaşdılar.