. Heysiz-hərəkətsiz uzanan pişiyə isti hava dəyər-dəyməz yavaş-yavaş dirçəlirdi. İkicə dəqiqə sonra pəncələrini sinəmə söykəyib üstümə dırmaşmaq istəyirdi. Elə şirin, bəzəkliydi ki...
- Siz baytarsız? - Qızlardan biri soruşdu.
- Yox-yox, yoldan keçirdim, gördüm, xoşuma gəldi. Bayırda qalsaydı öləcəkdi.
- Bu pişiyi bizə verərsiz?
- Əlbəttə, buyurun, - pişiyi ovuclarımın içində ona uzatdım.- Amma acdır, bu binanın, - nişan verdim - qarşısında yeməyi var, gətirim, ac qalmasın.
Razılaşmadılar. Tapşırdılar ki, nigaran qalmayım, balacaya lap yaxşı baxacaqlar. Dönə-dönə təşəkkür edib, salondan çıxdım. İlan ağzından qurtulan qurbağa kimi sevinirdim.
Saat ikini keçmişdi. Nə əcəb indiyə qədər səbr ediblər? Sms-in ikincisini indi çoxdan gəlməliydi, axı! Yeyin addımlarla özümü Akademiyanın qarşısındakı kolluğa çatdırdım. Bir az həyəcanlıydım, amma qorxmurdum. Gözləyirdilərsə, maşına oturub hara sürsəydilər, gedəcəkdim. Üzü parka sarı boylandım. Qara “Pajero” qapıları örtülən kimi yerindən tərpəndi. Yola çıxıb arxadan boylansam da, məni çətin görəydilər. Sms gələn nömrəni yığıb zəng etmək istədim. Baş barmağımı “yes”in üstünə yügülcə sıxmışdım. Fikrimdən daşındım. Hadisələrin gedişatını gözləmək lazım idi.
Acmışdım. Özümü metronun yaxınlığındakı “Çudo Peçka”ya verib peraşki yedim. Üstündən isti kofe içəndə canıma istilik gəldi, gümrahlaşdım. Əsmərin indi işdən çıxan vaxtdır, görüşsəm, bəlkə fikrim dağılar. Yeməyin üstündən təzəcə bir siqaret yandırmışdım ki, telefonum zəng çaldı. Əsmərin adını displeydən oxuyub quşqulandım.
- Rəcəb, hardasan? - səsi həyəcanlıydı.
- Nə olub? Niyə narahatsan?
- Bir qadın zəng vurmuşdu. Sənə bir şey olmayıb ki?
- Kim idi, nə dedi?
- Düzünü de, sənə bir şey olmayıb ki?
- Kim idi, nə dedi? - Bağırdım.
- Mənimlə görüşmək istəyir. On beş dəqiqəyə Akademiyanın qarşısına gələcək.
“On beş dəqiqəyə özümü Əsmərə yetirə bilərəm?” - beynimdən keçirdim. “Elmlər Akademiyası, Nizami, 28 may...” - Metro stansiyaları dilimin altında...