Yox, yox, mümkün deyil. Hələ maşın dolu küçələrlə yortub Akademiyanın qarşısına gəlmək...
- Əsmər, Əsmər... Alo, alo... Əsmər, eşidirsən məni? Əsməəərr!!! - Xəttin o başında qarmaqarışıq səslər eşidildi.
- Əsməəəərr!!! - Metronun qarşısındakı qəzet köşkünə təpik ilişdirdim. Satıcı çıxıb üstümə kükrədi.
- Alo... - Nəhayət, səs gəldi.
- Heç kimlə görüşmə, oldu? Bu dəqiqə çıx, birbaş evə get. Birbaş evə! Yubanma!
- Axı, nə olub? Narahatam. Bir iki-kəlmə de, nolar... - Ağlamsındı.
- Hər şeyi danışacam, əzizim, darıxma. Vaxt itirmək olmaz, bu dəqiqə çıx! - Dedim, - bu dəqiqə çıx, çıııxxx!!! - Səsimdən üşənən tələbə qızlar məndən gen qaçırdılar.
Tfu!!! Bu qadın hardan çıxdı? Əsmərlə niyə görüşmək istəyir, məqsədi nədir? Gərək deyərdim, tək getməsin, qorxuludur. Zəng vurub telefonu qulağıma sıxdım.
- Əsmər, yanında kim var? Təksən?
- Kafedradayam. Tələbəm mənimlədi. İndi çıxıram.
- Tək çıxma! Yanında kimsə olsun!
- Sevinci çağıraram.
- Mütləq. Yolda kimsə sizə yaxınlaşsa, arvad olsun, kişi olsun, fərq etməz, fikir verməyin. Çalış həmişə gedib-gəldiyin yolu dəyiş, aralıq döngələrlə get!
- Rəcəb, qurban olum, məni qorxuzma... Nəsə de!
- Başqa vaxt! Metronun girişində sizi gözləyəcəm.
Telefonu qapayıb özümü metronun girişindəki tünlüyə vurdum. Platformada iynə atsaydın, yerə düşməzdi. Bir-birilə məzələnən tələbələrin səs-küyü, şit zarafatları əsəblərimə toxunurdu. Mənim platformada ora-bura vurnuxmağımdan səkkiz dəqiqə sonra qatarın gur projektorları qaranlıq tunelin dərinliyini işıqlandırdı. Bəxtimdən bu qoca qurğu da yorğun düşmüşdü. İllah da, Nizami stansiyası ilə 28 mayın arasında kələyi lap kəsildi. Yaylı qapılar açılar-açılmaz özümü bayıra atıb, eskalatora sarı götürüldüm. Solda dayanan adamları dümsükləyir, dodağının altında donquldanan qocaları vecimə almırdım.
...Pilləkənin başında qaynaşan adamları incələdim, qızların biri də gözə dəymirdi. Üç dəfə dalbadal nömrəsini yığmaq da işə yaramadı. Hirs-hikkə, peşmançılıq içimi qurd kimi