i yeyirdi. Yolu əlimə alıb Akademiyaya sarı tələsdim. Belibükük bir qarı Cəfər Cabbarlının heykəlinin yan-yörəsində vurnuxan çöl göyərçinlərinə dən səpirdi. Yol ayrıcına çatanda sağa-sola boylandım, Slavyan Universiteti səmtdən dəstələnən qızlara göz gəzdirdim. Axı nə olmuşdu, nə ola bilərdi, nə? Əsmərin zəng vurduğu vaxtdan 25 beş dəqiqə keçirdi. Bəlkə həyəcandan “metronun çıxışında gözlə!” dediyimi eşitməyib? Bəlkə başına bir iş gəl... iiibbb...? Günün günorta çağı nə ola bilərdi, axı... Nə, nə, nə?!!! Telefonu bir də qulağıma sıxdım. Uzun-uzadı çağırış zənglərindən sonra yad səs eşidildi.
- Alo, kimdi, kimdi danışan. - Hamıdan, hər şeydən - küçəyə döşənmiş daşlardan, dər-divardan, yanımdan saymazyana keçən özgə adamlardan, dayanacaqda kürkə bürünən əlibayraqlı gözətçidən - imdad, ümid, mərhəmət gözləyirdim.
- Rəcəb, mənəm...
- Kimdi, kimdiii?
- Sevinc!
- Əsmər hardadır Sevinc, hardadır Əsmər? Tez de, narahatam.
- Bizdədir!
- Niyə sizdə? Ona dedim evə... - udqundum - evə getsin!
- Gəl bizə, Rəcəb!
- Axı, nə olub? Telefonu niyə bağlıdır?
- ... Bilmirəm... Sənə... Səni... - Sevinc dilini sürüdü.
- Alo, alo, alooo!!!... - Bağırdım.
Neft Akademiyasının tələbələrini sağa-sola itələyib özümü aralıq küçəyə vurdum. Tini burulan kimi qarşıdan gələn “mersedes”in təkərlərindən tükürpədici səs qopdu. Kimsə qışqırdı, içini çəkdi, banan dolu şəffaf torbanı sürütləyən balaca qız uşağı camaatın hay-həşirindən çığırdı. Zərbə sən deyən möhkəm deyildi, dizlərimdə, qarnımda ötəri ağrılar hiss etdim. Ən dəhşətlisi maşının “kapot”undakı əllərimin iziydi. Öz-özümdən vahimələndim. Sürücü meyit rəngi almışdı. Dil-dolağı əsim-əsim əsirdi. Adamlar başıma toplaşdılar. Şivən arvadlar səhərertə hindən, samanlıqdan banlayıb camaatın zəhləsini tökən yuxugörməz xoruzlar kimi ordan-burdan səs-səsə verdilər. Sürücüyə üzrxahlıq edib aradan çıxmaq istəyəndə arxada post patrul xidmətinin maşını göründü. Ələ keçsəm, qanım getdi! Səsgücləndiricidən eşidilər “yol ver!”, “kənar dur!”