sədalarını kürəyimdə hiss edirdim. Gücüm çatdıqca qaçır, gözdən itmək istəyirdim. Qorxudan, həyəcandan ürəyim ağzıma gələcəkdi. Yolda-rizdə kim vardısa ayaq saxlayıb mənə baxır, başını bulayırdı. Sürətimi azaldıb geriyə qanrıldım. Maşın görünmürdü. Axmaqlıq elədiyimə görə özümü qınadım. Niyə qaçmalıydım, axı? Bu soxasoxda özümü ələ vermək üçün bundan əlverişli bəhanə ola bilməzdi! Polis sağ-salamat olduğumu görəndə nə edə bilərdi? Onsuz da, zibilə düşən həmişə sürücü olur. Protokoldan-zaddan dəm vuranda, 150-200 manatından keçib, yaxasını qurtaracaqdı.
Əla, 95 nömrəli avtobus dayanacaqda göründü. Özümü içəri təpib adamlara qarışdım. Avtobus nəriltiylə yırğalana-yırğalana yerindən tərpənər-tərpənməz polis maşını işıqforda dayandı. Cavan, şüvərək oğlan başını pəncərədən çıxarıb səkiyə tərəzi qoyan qocadan nəsə xabər aldı. Kişi üzbəüz küçəni göstərib polisin ağzını azdırdı. Qarnına yiyə dura bilməyən gonbul arvadların günbəgün ovqatını korlayan kişinin hər həftə ovcuna basdığım 40 qəpik halal xoşu olsun! Bazar günləri Əsmərlə şəhəri gəzəndə özümüzü qocanın yanına verib tərəzidə növbə gözləyirdik. Əsmərin bəxti gətirirdi. Vay mənim halıma! Qarnına yiyə dura bilməyən gödənqulu adamlardan biri elə özüməm. Bahoo, bir də gördün Əsmərin istirahət gününə həsr olunan konserti başladı: deyin ki, deyinəsən!!!
Eh, Əsmər, Əsmər!!! Axı nə baş verib, yenə nədən şübhələnmisən? Təzə-təzə münasibətlərimiz istiləşəndə əvvəllər görüşdüyüm qızlardan biri zəng edib köhnə günahlarımdan xəbərçilik eləmişdi. Yaramaz adam, bu bəs deyilmiş kimi “Ulduz”, “İnşaatçılar”, “Gənclik”də ikicə saatlığa kirayələdiyim evlərdən hansı qoxu gəlirdi, pərdəsi nə rəngdəydi, neçənci mərtəbədə yerləşirdi - hamısını bitdə-bitdə danışmışdı. Hələ üstəlik deyibmiş ki, Rəcəbin mənə aldığı hədiyyələri görmək istəyirsənsə, cümə günü yeddidə Milli Dram Teatrının yuxarı tinindəki məhəlləyə gəl! (Mən həmin qızla “Solğun çiçəklər” tamaşasının antraktında tanış olmuşdum). Bəlkə kimsə yenə mərdimazarlıq edib?