?
Telefonun sms zəngi səsləndi. “Rəcəb, Əsmər evdə qalmadı. Qapının ağzındakı ayaqaltını qaldır, paket görəcəksən. Sənə çatacaq! Sevinc” Bədənimə üşütmə gəldi. Nə paket, paket nədir? Udqundum. Avtobus Sevincgilin binasının tinində saxladı. Pilləkənləri tez qalxmaq üçün kaş əllərim də işə yarayardı! Gözlərimi qızartdaq qapıya zillədim. Təngnəfəslikdən boğazım qurumuşdu. Ayaqaltını qaldırıb bəyaz paketin içinə əl apardım. Lənətə gələsən, bu nədir?! İlahi!!! İçimdə qasırğa qopdu, tufan... tufan qıyha çəkdi. Axx, ay əclaflar, nadürüstlər elə gücünüz buna çatdı, kişiliyiniz bura qədərdi?!!! Dizlərimin taqəti çəkildi, heysiz cəmdəyimi pilləkənin üstünə yıxdım. “Miraj” restoranının foyesində vurnuxan ofisiantlar, biz içəri girəndə qapını zərblə çırpıb deyinə-deyinə özünü küləyin ağzına verən müştərilər, Elçinin yalançı nəzakəti, isti-ilıq rəftarı gözümün qabağına gəldi. Elçin, Elçin... Bu nakişiliyə, nanəcibliyə sənin əlinləmi qol qoydular?! O gecə hesabı bağlayıb (?) aradan sivişmək buna görə idi?! Xəbərin olubmu iki daşın arasında otağa quraşdırılan kameradan?!

Leylanı qucaqlayanda, döşlərini əməndə, sıra ilə düzülən stulların üstünə yıxıb vəhşi ehtirasımın odunu söndürəndə... Hamısını, hamısını çəkmişdilər. Saydım. On beş şəkil vardı paketdə. Üstəlik, disk də “hədiyyə” etmişdilər. Əlbəttə, Əsmər Sevincin kompüterində diskə baxmışdı. Qəlbim göynədi. Hələ, ... hələ bu görüntülər günü sabah televiziya ekranlarına çıxandan sonra nələr olacaqdı? Zavallı Rəcəb, görəcək günlərin varmış! Yetim!!!
...Əsmərdən xəbər tutmaq ümidilə Sevincin nömrəsini yığıb telefonu qulağıma sıxdım. Çağırış zənglərini birbəbir saymaq işə yaramadı. Yəni bu qız da məndən üz çevirdi? Huşsuzluğa görə bağışlayın. Bilirəm, qaranlıq qalan çox şey var, səbrlə incələməliyəm: Əsmərə zəng vuran qadın kim olub, nə istəyirmiş? “Miraj” restoranında çəkilən şəkilləri ona kim, necə, harda ötürüb? Həmin gün səhərəcən çimir almadım, Sevincə ard-arda min kərə, min bir dəfə zəng çalmağım işə yaramadı. Axır,