ürəyi dözmədi, qüssəli səsini telefonda eşidəndə umu-küsüylə zəhlə aparmadım. Mərhəmət, kömək uman tonda uzun-uzun cümlələr üyüdüb-tökdüm. Sağ olsun, sözümü kəsmədi, təmkinlə sonacan dinlədi. Hələ üstəlik, hadisənin necə olduğunu da hirs-hikkəsiz, toxtaq səslə danışdı:
- Əsmər bizim kafedraya gələndə həyəcanlı idi. Rəngi qapqara qaralmışdı. Fikirləşdim, yəqin uşaqlarla dilləşib, ya da sən xətrinə dəymisən. Hərdən axı belə olur: bir də gördün rəngi pörtüb, doluxsunub yanımı kəsdirir ki, Rəcəb könlümü qırıb, nə bilim, yanımda bir qız ona zəng vurdu dedi, hədiyyə üçün çox sağ ol-filan. İndi belə şeyə qəti oxşamırdı, həyəcandan əsim-əsim əsirdi. Dedi, Rəcəbə nəsə olub, məni metroya qədər ötür, tək getməyimi istəmir. Pilləkənləri düşəndə halı xarab oldu, səndən sarı çox nigaran idi. Ürək-dirək verdim, ovundurdum ki, narahat olma, xeyirlisindən olar, inşallah. Akademiyanın qapısından çıxanda arxadan Əsmərin adını eşitdik. Mən arxaya çevrilmək istəyəndə qolumdan tutdu ki, lazım deyil, Rəcəb belə tapşırıb. Bir-iki pillə də düşmüşdük, səs lap qulağımızın dibində guruldadı. Elə bil kimdisə, yad deyildi, tanış gəldi. Bu dəfə öz adımı qulağım aldı. Başqa yolumuz yox idi, ikimiz də qəfil çevrildik. Akademiyanın mühafizəçisi qarşımızda dişini ağardırdı. Üzrxahlıq elədi, əzilib-büzüldü. Əlində bükülü qəzet vardı, Əsmərə dedi, xalanız sizə çatdırmağı xahiş edib. Bizim duruxduğumuzu görüb özü də çaşdı. Bükülünü uzadanda mən ehtiyat elədim, amma... neynəyə bilərdik, əli havada qalmışdı. Akademiyanın arxasına keçib, aralıq yolla metroya sarı tələsdik. Mən ətrafa göz gəzdirirdim ki, birdən kimsə bizə göz qoyar, izləyər. Sakitlik idi. Bükülünü açanda... ikimiz də dəhşətə gəldik Rəcəb, niyə o qızın bütün ümidlərini alt-üst elədin? (Sevincin səsində qəzəbdən çox tənə vardı) Bilirsənmi, nə hala düşdü, (məni qəhər boğur) əli-ayağı əsirdi. Qoluna girib sakit bir yerə aparmaq istədim. Get-gedə rəngi gömgöy göyərir, hönkürməyə gücü çatmırdı. Ağaca söykənib halsız-halsız dayandı, dizlərinin