n taqəti çəkilmişdi. Qorxdum başına bir iş gələr, iraq olsun, peşmançılığını olar. Taksiyə əl elədim. Sənə qəzəblənmişdi, düzdü, amma lap çox öz axmaqlığına yanırdı. Rəcəb, qızın hansı vəziyyətə düşdüyünü başa sala bilmərəm. Yalvardım, üz-gözünü oxşadım ki, sakit ol, dünyanın axırı deyil! Nə xeyri? Üzünü yastığa sıxıb içini çəkə-çəkə hönkürürdü. Səninlə danışdığımı eşidəndə acıqlandı. Çantasını götürüb evdən çıxdı ki, ... - Sevinc dilini sürüdü. - İncimə, nə deyibsə gizlətməyəcəm... Dedi, o əclafın üzünü görmək istəmirəm. Açığı, qorxdum ki, əlindən xəta çıxarıb, hamını peşman qoyar. Apardım evlərinə. İstəmədim anası bilsin, yaşlı, xəstə qadındır. Hər şeyi özü danışdı. Daha mənim orda qalmağımın mənası yox idi, uşağı bacımgildən götürməliydim. Belə, Rəcəb,... Niyə belə elədin?
Sevincin gicgicə sualına cavab verməyib sağollaşmışdım. Gizlətmirəm, elə sağollaşan kimi də gözümün yaşını sıxmışdım. Sonra bir siqaret yandırıb həzin, kədərli mahnılar dinləməkdən başqa əlacım qalmamışdı. Bir də Humayı xatırlamışdım, Humayı!!! Yeniyetməliyimin sevgi dağını!!!

* * *

Telefon zəngindən diksindim. Leylanın adını displeydə oxuyanda xəfif bir sevinc doldu ürəyimə.
- İşlər necədir?
- Pisdir, çox pisdir...
- Bir hadisə olmayıb ki, - Səsi titrədi, elə bil quyu dibindən qırıq-qırıq eşidilirdi - Özün yaxşısan?
- Neçə gündür yoxsan, heç olmasa telefonunu açıq saxla!
- Darıxmısan?! - Güldü. Cin vurdu beynimə. Belə axmaq, duzsuz zarafatın yeri idi?
- Rayondayam. Anam bir az naxoşdur, yaxşılaşsın, iki-üç günə gələcəm. Bankdan zəng vurmuşdular. Mədəni şəkildə, nəzakətlə dedilər ki, maşını qaytar, yoxsa işi məhkəməyə göndərəcəyik. Nə isə, fikir eləmə, düzələr. Romanın işləri necədir? Yazırsan?
- Nə roman, roman vaxtıdır? - Çəmkirdim.
- Nə olub sənə, niyə əsəbisən?
- Elçin sənə zəng vurmayıb ki? Restoranda oturduğumuz gündən sonra danışmısan onunla?
- Elçin... Elçinlə? Yo-ox, nə olub, niyə soruşdun?
Yüngül köks ötürüb nəfəs dərdim. O gündən bəri başıma nə