yun corab, isti köyək toxuyublar. Sən niyə burda bibər, turp satırsan? Ərin oğraş hardadır, çağır, o dəyyusa kütlə psixologiyasından danışacam. Arvad dözməyib dişinin dibindən çıxan söyüşlərlə qabırğalarımı yağladı, bir də gördüm, kimsə çənəmə babat bir yumruq ilişdirdi. (Lap əcəb elədi). Ağzımın tüpürcəyini dağıda-dağıda çığırmağa başladım: məşhur yazıçı olanda hamınızdan intiqam alacam, darıxmayın. Ayılanda nə görsəm yaxşıdır: sallaqxana arabasında mal cəmdəyini qucaqlayıb yatmışam. Yepyekə siçovul ətdən doyub gödəkçəmin yaxasını çeynəyirdi. Belə tüfeyli günlərə özümü öyrəşdirəndə bir təsəllim olurdu: gələcək tədqiqatçılara mövzu verən əla həyatım olacaq, yüzillər boyu məndən danışacaqlar. (Tfu, cəmdəyinə!!!) Parkda atılıb-düşən uşaqların qabağında diz çöküb ağlamaq, avtobusdakı tələbə qızları öpüb qaçdığıma görə polisə düşmək, yaxası kirli köynək geyib yazıçı obrazı yaratmaq, saçıma daraq çəkməyib, üstəlik, toyuq tükünü qulağımın dibinə keçirib adam içinə çıxmaq 19 yaşımın əməlləridir. O vaxtlar yazdığım gündəliyi indi oxuyanda ölüb yerin təkinə girmək istəyirəm. Düzdür, indən beləki ədəbi irsimi öyrənən tədqiqatçılarım üçün gündəliyi qoruyub saxlamaq fikrindəyəm, amma ağlımı başıma yığıb güzgünün qabağına keçəndə, öz-özümə deyirəm ki, ə Rəcəb, adam kişi olar, özünü səfeh yerinə qoyma, bu yazıçılıq mərəzindən yaxanı qurtar, qoy vızqırtsın! Jurnalistikaya girişəndən sonra içimdəki ədəbi istedad qurumağa, öləziməyə başladı. Amma insafla danışsaq, yazılarım pis olmurdu. Müşahidəçilik qabiliyyətim, süjet qurmağım, dialoqlardakı təbiilik stajlı yazarların diqqətini cəlb etmişdi.
Leyla ilə rastlaşandan sonra onun həyatı haqqında roman yazmaq sevdasına düşdüm. Məni bağışlayın, neçə gündən bəri zəhlənizi tökdüyüm, cidd-cəhdlə gizlətdiyim sirrim, sadəcə, budur. Düzdür, adama deyərlər ki, it oğlu, bu yaramaz əllaməçilik nədən yanadır? Guya əvvəldə açıb-ağartsaydın, dağ siçan doğacaqdı? Əllaməçi yazarlar, adətən, “sevdaya düşmək” ifadəsini istehza mənasında işlədirlər,