gəlmişdisə bittə-bittə danışdım. Evimin yağmalanması, hədə-qorxu, Əsmərə verilən şəkillər, qızın məndən üz döndərməsi, yox-yox, cəmdəyimə tüpürməsi... Hər şeyi ovcuna qoydum. Səsi titrədi. Nigaran, kədərli bir tonda üzrxahlıq elədi ki, mənə görə özünü nahaq qurban verirsən. Açığı, Elçin söhbətinin üstündən keçməsi şəstimə toxundu; bilməmişdik, onun dostunun ətəyində namaz qılmaq azmış, hələ nəfəsiylə dəstəmaz da almaq olarmış! Mənim dil-dil ötüb şübhələri uc-uca calamağım könlünə dəydi. Guya, “Miraj” restoranına gedəndə başımız söhbətə qarışıb, qoyunu qurda vermişik. Pah, atonan!!! Əzvaylığımız ucbatından qara “Pajero”nun rəddimizi basmasını ağlımıza yerləşdirməmişik, vəssalam. Dedi, dediyindən dönmədi:
- Milli Bankın yanında bizi ötən “Pajero” bilirmiş ki, “Miraj”a gedirik. Bir də ki, bunu bilməyə nə var: bu restoran ancaq müğənnilərə işləyir.
Üstünə getmədim, amma xoş-naxoş razı saldım: Elçinə zəng vur, hal-əhvaldan sonra yumşaq-yumşaq başa sal ki, iş nə yerdədir. Üçcə dəqiqə sonra səsi əsə-əsə “Elçinin telefonu bağlıdır” dedi. Ardınca içini çəkə-çəkə ağladı. Məncə, anasının duyuq düşməsindən qorxurdu, yoxsa hönkürtüsü ərşə qalxardı.
Əclaf! Alçaq! Nacins! Bir dəqiqə, bir dəqiqə. Axı, Elçin biz oturandan xeyli sonra gəldi. Əlbəttə, kameranı otağa yerləşdirmək onun işi deyildi, bu, əvvəlcədən qurulan pusquydu, amma başımı edam kötüyünə qoyaram ki, onun bu işdən xəbəri olub! Axı, isti dostluğu, məhrəm münasibəti tapdamaq Elçinin nəyinə lazımdır? Bu işdə ağlım kəsən bircə şey var: O adam Leylanın yaxın çevrəsini satın alıb qızı güvəndiyi dostlarının əli ilə aradan götürmək istəyir, vəssalam! Bilmək olmaz, bəlkə günü sabah mənim də başımı bişirmək üçün yanıma adam göndərdilər...

Miyana, azğın, alaçiy...

“İnsan susuzluğa bir, aclığa iki həftə dözər;
illər boyunca küçədə qalar, amma tək
yaşamağa tab gətirməz. Təklik işgəncə və
iztirabların ən dəhşətlisidir” .
Paulo Koelyo, “On bir dəqiqə”
romanından

Bu da 28 oktyabr. Düz on gündür Əsmərdən