n xəbər-ətər yoxdur. E-mailinə yazdığım məktubların birinə də cavab gəlməyib. Axşam yuxumu qarışdırmışam. Dörd gün dalbadal 28 may metrosunun çıxışında var-gəl edib adamları birbəbir incələdim: intizar, üzüntü, nigarançılıq içində ora-bura vurnuxdum. Özümü söyürdüm, vəhşi ehtirasımın üzünə tüpürməyə hazırıydım, nakişiliyin ağırlığını içimə sığışdıra bilmirdim. Çörəyimin tamını, suyumun sərinliyini itirmişdim elə bil. Metronun çıxışında mazaqlaşan taksi sürücülərinin şit zarafatları, limon satan arvadları gözüqıpıq edən nainsaf polislərin düyünlü qaşları ürəyimə qucaq-qucaq əsəb, qəzəb, zəhər-zəqqum yığmışdı. Hardansa bir mahnı səslənirdi:

Göydə ulduz doğulmursa,
Canım evə yığılmırsa,
Telefonum dağılmırsa
Demək, yoxsan bu səhərdə.

Şəhərə divan tutan azğın küləyin vahiməsindən iti Musiqi Akademiyasının qarşısında bağlasaydın, kəndir gəmirib qaçardı; mən yarpaq-yarpaq ağlayan ağacların dalına çəkilib siqareti siqaretə calayırdım. Akademiya binasını künc-bucağındakı naxışlarınacan öyrənmişdim, pilləkənlərini saymaq lap zəhləmi tökmüşdü. Tərslikdən, Sevincin də qanı qaynamırdı mənə, soruşuram, hardadır bu qız, dilini sürüyür, deyir, tələsirəm, başqa vaxt. Sevinc, Allah xətrinə, bağrımın başını sökmə, mənə bir xəbər gətir. Niyə işə çıxmır, mobil nömrəsi heç, ev telefonlarına niyə düşmək olmur? Niyə, niyə, niyə Sevinc? Uşağın naxoşdur, Allah şəfa versin, qardaşının nişanıdır, yarıyanlardan olsun, axı, məni nəyə görə başından edirsən? O gün hər şeyi ovcuma qoydun, sağ ol, razıyam, bəs bu çimçəşə-çimçəşə danışmaq, yavan bəhanələr uydurmaq nəyə lazımdır? Yoxsa, tapşırıb ki, mənimlə kəlmə kəsmə, hə?!
Tab gətirmədim, birbaş yollandım evlərinə. Yox, lap düzü, əvvəlcə üçüncü mikrorayondakı beşmərtəbələrin yan-yörəsində vurnuxdum. Sonra ev telefonlarına bir də zəng vurdum, nə xeyri? Bu dəfə blokun ağzını kəsdirib pəncərələrinə göz zillədim. Bəlkə pərdə tərpənə, güllərinə su verəndə üzünü görəm; bircə yol, bircə yol üzünü. Birinci mərtəbəni qalxıb ikincinin