pillələrini yarılayanda, ayaq saxladım. Evlərinə getməyim yaxşı düşməz, haqqımda nə fikirləşərlər? Məsələn, anası elə qapıdaca üzümə deyər: nə həyasız, gönüqalın adamsan! Uşağımın hissləri ilə oynadın, mənliyini alçaltdın, hələ utanmaz-utanmaz qapıma da gəlirsən? Sənə görə illərdi səbr edir, özgələr bir yana, özümüzkülərin yanında yerini pis edib. Bacım öz balasına istədi, gizlətmirəm, mən razıydım, getmədi, əziz xətrim yanında naxoş oldu. Qaynım arvadı üç kərə sifariş göndərdi ki, qız bizimdir, Əsmər arvadın abrını ətəyinə bükdü. Hələ Səməd müəllimin arvadı... Gül kimi ailələri var. Oğlu ağıllı-başlı, tərbiyəli uşaqdı, evi-eşiyi, işi-gücü, maşını da altında. Qızın qəlbini oğurlayıb gözünü necə bağlayıbsansa, heç birinin adını eşitmək istəmədi. Allah bilir, hansı yuvanın quşusan, heç ağıllı-başlı tanımıram da səni. Qəzetdə-filanda bir-iki məqaləni oxumuşam, ağzına gələni yazırsan, naqqallıqla məşğulsan.
“- Ooffff!!! Bəsdi, bəsdi!!! - Sınıq-salxaq sürahiyə əlimi necə çırpdımsa, ağrıdan alışıb yandı. - Bacın da, qaynın arvadı da, Səməd müəllim də, oğlu da - hamısı, hamısı lənətə gəlsin, lənətə! Niyə məni öz gözümdə bu qədər aşağılayırsınız, niyə?! Niyə öz-özümə nifrət etdirirsiniz? Bəlkə nişan üzüyümə pul düzəldə bilmədiyimi başıma vurursunuz, hə?! Cəhənnəmə ki, Səməd müəllim oğluna ev-eşik, maşın alıb. Mənim başımda bit də yoxdur, başa düşdün arvad, bit... bit də yoxx-durr!
Siqaret yandırdım. Təzədən blokun ağzına düşüb sağa-sola vurnuxmağa başladım. Gözlərim yenə dördüncü mərtəbədəki bəyaz pərdəli pəncərəyə dikildi. Boğazımı qəhər, bəbəyimi yaş tutdu. Siqaretin kötüyünü əzib pəsdən bayatı oxudum.

Yara bağlar,
Yar meylin yara bağlar.
Yaramı yar bağlasın,
Yar yaxşı yara bağlar.

Aha, uzaqdan şirin qızcığaz gəlir. Bir suyu bizim balaca Ayselə oxşayır: boyu bəstə, çəlimsiz, qoşa hörükləri kəndir kimi uzanır. Əlindəki torbada bircə zavod çörəyi var, vəssalam. Əyni də yuxadır, üzümə baxa-baxa özünü bloka tez salmaq istəyir.
- Qızım...
- Bəli!
-