- Neçənci mərtəbədə olursan?
- Üçdə...
- Əsmər bacını gözləyirəm, gəlib çıxmadı. Bəlkə qapılarını döyüb deyəsən, bir az tez olsun?
- Əsmər bacını... - Uşaq duruxdu. Qəlbim uçundu.
- Hə, hə Əsməri. Tanımırsan?
- Tanıyıram, tanıyıram. Əsmər evdə yoxdur axı, gedib.
- Hardadır, hara gedib?
- Bilmirəm, amma yaxşı deyildi. Çoxdan gedib. Yəqin anam bilər, soruşum?
- Yox, yox, lazım deyil. Çox sağ ol!
Qızcığazın addım səsləri pilləkəndən kəsiləndə özümə gəldim.
“Əsmər evdə yoxdur... Əsmər evdə yoxdur, Əsmər evdə yoxdur?! Necə yəni yoxdur, hara gedib bəs? Necə, necə? Çoxdan gedib? Ey, qızcığaz, deyəsən, dəli olubsan! Necə yəni çoxdan... çoxdan gedib! O, məndən xəbərsiz heç yerə gedə bilməz, başa düşdün? İndi mən bu dəqiqə qalxacam yuxarı, qapını döyüb deyəcəm ki, bağışla, vəssalam! Burda nə var? Hə, nə var axı burda?! He-he-he! İnanmırsan? İstəyirsən mərc gələk. Bax-bax, bu birinci pillə... bu ikinci, bu üçüncü... he-he... birinci mərtəbə arxada qaldı. Dayan-dayan, qoy bir siqaret yandırım. Bəh-bəh, tüstünün ləzzətinə bax, elə bil sinəmə sərin su səpirlər. Tələsmə, qoy axırıncı qullabı da vurum, içim yanır. Bax, belə; oldu əntiqə. Görüm, cibimdə saqqızım varsa, atım ağzıma, siqaretin qoxusunu öldürsün. Arvad deyər, boy-buxununa bax, yaramaz it iyi verir. Ya Allah, yolçu yolda gərək. Dizlərimdən taqət, ayaqlarımdan qüvvət çəkilməsin. Əladır, özümü quş kimi yüngül hiss edirəm. Dayan, dayan, bu kimdir yuxarıdan düşür? Dikdabanın səsi adamın əsəblərini oynadır. Bahoo, bu boyda qadın olar? Xalis atmaralıdır ki! Gözucu mənə baxıb qaşqabağını sallayır. Deməli, nəzakət xətrinə gözləməliyəm, birinci o keçsin. Həm də, bu boyda adamla laqqataraq pilləkənə yerləşmək müşkül məsələdir. Gərək yanpörtü - çəpinə keçəm. Olmaz, qəti olmaz! Döşləri elə yekədir, südü olsa, üç buzov doyuzdurar. Üzünü yana tutub ikinci pilləkənə burulanda ədəbsizcəsinə arxasınca baxdım. Dalı şişək quyruğu kimi yırğalanır, sağa-sola yellənirdi. Tfu, bu əxlaqsızlığa harda yoluxdum, yaman