tərbiyəsiz olmuşam! Qadını yaddan çıxarıb pillələri birbəbir saymağa girişdim. Bir, iki, üç, beş, səkkiz, on iki, iyirmi altı... Hooop, bu da Əsmərgilin qapısı. Ürəyim, ürəyim quş kimi çırpınır İlahi, quş kimi. Əvvəllər Əsməri evlərinə tez-tez ötürərdim. Eeeh, o qədər yollarda qalmışam...! Pəncərələrini bircə yol nişan vermişdi: ağ boyaqlı çiçəkli pəncərə. Yaddaşım pis deyil, qapılarını şifahi tanıtsa da, yaxşı xatırlayıram: sağdakı zoğalı qapı.
Zəngin düyməsini basmağa əlim qalxmır. Birtəhər özümü toplayıram. Ciyərli olmaq lazımdır. Qapının zəngi səslənəndə diksinirəm. Bu nə ağılsız, axmaq işdir tutdum?! Yuxarı çıxanda dodaqaltı gic-gic şeylər pıçıldayırdım. Hələ utanmaz-utanmaz pilləkənləri saymağı demirəm. Birdən atası, qardaşı çıxsa qapıya, nə edəcəm?! Bəlkə üzüaşağı götürülüm? Ya da özümü dördüncü mərtəbədən atıb aradan çıxım? Kim deyə bilər ki, Əsmər məni bağışlamayacaq? Əlbəttə, hər zülmətin bir aydınlığı var!
İçəridən qımıltı gəldi. Ardınca ev başmaqlarının şappıltısını eşitdim. Əsmərin anasının kədərli siması qapının ağzında görünəndə udqundum. Əynində özündəngüllü xələt vardı. Elə bil, Əsmərin mənə şəkildə göstərdiyi qadın deyildi, saçlarına sıx-sıx dən düşmüşdü. Çuxura düşən gözlərinin altında qat-qat qırış görünürdü. Üz-gözündəki nisgil, peşmançılıq sinəmin acısını körüklədi. Bədənimə hərarət gəldi, barmaqlarımın ucunacan qızardım. Elə bil, içimdə tonqal qalamışdılar. Salam vermək istədim, dişlərim kilidlənmişdi, açılmadı. Aradan bilmirəm nə qədər vaxt keçdi, biz nə qədər göz-gözə dayandıq. Məndən hərəkət görməyəndə xırıltılı səslə özü dilləndi:
- Eşidirəm, bala! Niyə gəlmisən?
Birtəhər başımı tərpədə bildim. Dişlərimin qıcı açıldı.
- Salam... Bağış... layın. - Zingiltini xatırladan boğuq səslə dilləndim.

- Eşidirəm...
- Bilirəm, narahat elədim. Bəlkə... bəlkə gəlməyim yaxşı düşmədi, amma...
- Bekara gəlmisən, bala. Bir də əziyyət çəkib bu qapını döymə.
Bu, birinci zərbə!
- Başa düşürəm sizi, əlbəttə, yaxşı düşmədi, yəqin...
- Niyə