ə gəlibsən, sözünü de, get, nə istəyirsən? - Arvadın aşkar qəddarlıq yağan üz-gözü əyildi.
- Əsmər...dən, - udqundum - bir xəbər bilmək istədim. On gündən çoxdur danışa bilmirəm. Hardadır? Evdədirsə, bircə dəqiqəliyə çıxsın, sözüm var.
- Əsmərə qarşı elədiyindən utanmırsan, hələ durub evimizə gəlmisən? - Bu dəfə mülayim səslə, hirs-hikkəsiz dedi - Səni görmək istəmir. Get, oğlum, get!
Qapını bağlamaq istəyəndə özümü irəli atıb dəstəkdən yapışdım.
- Bir dəqiqə, bir dəqiqə... Xahiş edirəm. Mənə qulaq asın, bu dəqiqə gedirəm.- Arvad gözlərini ağzıma zillədi. Hiss edirdim, səbrini basa bilmir, özünü güclə ələ alırdı.
- Aşağıda balaca qız gördüm, dedi Əsmər harasa gedib. Xahiş edirəm, gizlətməyin, gizlətməyin.
- Xəstələnmişdi. Özünü yaxşı hiss etmirdi, naxoşluğu çəkiləndən sonra xalası Gürcüstana çağırdı. Səndən çox danışmışdı mənə. Sevinc də xeyli yaxşı sözlər dedi. Sevincə inanıram, bəlkə pis uşaq deyilsən, amma bu alınmayacaq. Atasının da xəbəri var, hirslənmişdi. Qız Gürcüstandan qayıtsın, bacım oğluna nişanlayacam. Özü də istəyir.
- Yo-x, heç vaxt o belə deməz. İnan... mıram.
- Atasının gələn vaxtıdır. - Arvad üz-gözünü turşutdu. - Səni burda görməsin. Get, özünə gün-güzəran qur, bala, Əsmərdən nigaran qalma. İnşallah, qarşına lap yaxşısı çıxar, xoşbəxt olarsan.
Qapı üzümə bağlandı. Çiynimdə göylərin ağırlığını hiss edirdim. Ürəyim sıxıldı, darıxdım. İstədim, qapını bir də döyüm, Əsmərin anasından dönə-dönə xahiş edim ki, məni dinləsin. Əlimi yuxarı qaldırıb barmaqlarımı bir-birinə kip sıxdım. Yox, yoxx-x...!!! Qürurum yol vermədi, özümü zavallı, əzilmiş hiss etmək mənliyimi zədələyirdi. Ağır-ağır pilləkənləri düşüb təmiz havaya çıxdım. Başımı qaldırdım ki, çiçəkli pəncərəyə bir də baxıb təsəlli tapım; ürəyim rahat olsun, hisslərim toxtaq! O pəncərəyə ki, yağmurlu payız, günəşli bahar günlərində Əsmər çiçəklərin arxasından boylanıb gülümsünər, barmaqlarının ucunda mənə qucaq-qucaq öpüş göndərər, gözdən itincə pəncərənin qarşısından çəkilməzdi.