İndi bu mikrorayon, hər tini-dalanı tanış küçə, üst-başından yorğunluq, qocalıq yağan bu bina, çılpaq ağaclar - hamısı, hamısı doğmalığını içinə çəkib mənim gözümdə yaddan yad, ögeydən ögey olmuşdular. Əsmərsiz bu həyətin səs-küyü, bu binanın məhrəmliyi, isti-ilıq hərarəti göylərə çəkilmişdi. O vaxt ağacların sıx yarpaqları Əsmərin saçları kimi dalğalanardı.
Bir adam ki gün uzunu səsimi eşitməyəndə özünə yer tapa bilmirdi, indi gözdən-könüldən uzaq qürbət Gürcüstanda necə yaşayırdı, ilahi? Bəlkə anası mənim başımı piylədi? Özünü kübar göstərən qadının ürəyinin dərinliyindəki riyakarlığı görmək asan iş deyildi. Yəni Əsməri məndən ayırmaq üçün əlinə sərfəli fürsət keçmişdi? Bədxah taleyimin mükafatını özgələrə qıyarammı, qıymaram! Əsmər məndən özgə kimin qolları arasında uyuya, kimin üzünə qapı açıb bəxtəvər-bəxtəvər gülümsəyə bilər? Heç kimin! Vallah-billah, heç kimin! İki dünya bir ola, yenə heç kimin! Hərdən belə lirik-sentimental fikirlərə qapılanda özümdən zəhləm gedir, di gəl, ürək yaman şeydir, ona qarşı çıxmaq olmur, ay əclaflar, vallah olmur!!!
Avtobus dayanacaqda saxlayanda özümü içəri necə tələsik, fikirli atdımsa, sısqa bir oğlanla sinə-döş oldum. Ayağını tapdayıb par-par parıldayan ayaqqabısını korlamağımdan yaman qəzəbləndi. Üzrxahlıq etdim, keçmədi. Üstümə kükrəyəndə cin vurdu beynimə. Onsuz da heç bir işim düz gətirmir. Qoy bu da olsun növbətisi, nolacaq! Gədənin yaxasından yapışmaqla sürüyüb avtobusdan salmağım bir oldu. Yaxşı ki araya girənlər tez tapıldı, sısqa da özünə görə deyilmiş, yumruğun birini əngimə ilişdirməyə macal tapdı, ikincisini atanda bəxti gətirmədi. İctimai Televiziyanın yanında avtobusdan düşüb evə sarı yorturdum. Küləkdən qorunmaq üçün çənəmi sinəmə sıxıb addımlarımı yeyinlətdim. Yolboyu düşündüyüm bircə şey vardı: internet klubda Əsmərin e-mail ünvanına məktub yazıb ürəyimi boşaltmaq! Nolar, qoy cavab gəlməsin, əsas odur, ürəyimi deşən sözlərdən yaxa qurtaracam. Sevgidə qürur gözləmək axmaq şeydir, hisslərimin cilovunu