u buraxacam, əclaflığımı etiraf edəcəm. Söz ki səmimilikdən düşdü, gəlin, kişiyana bir etiraf edim, kim nə fikirləşirsə vecimə deyil, cəhənnəmə ki: əzab, peşmançılıq çəkməyimə bənd olmayın, mən heç bir Allah bəndəsinin qarşısında öhdəlik götürə bilmərəm ki, qara ömrüm uzunu sənə sadiq olacam, heç kimə tamah salıb yolumu azmayacağam. Möhkəm ailə ənənəsinin tərəfdarı olan kimsə özünü ortalığa atıb bunu mənim mayamdan-mahiyyətimdən gələn naqislik bilirsə, tüpürüm onun üzünə, o nacinsi it sürütməsi edərəm, ürəyim soyumaz. Amma Quran haqqı, belə miyana, azğın, alaçiy hisslərin, yabanı düşüncələrin Əsmərə qəti dəxli yoxdur, yoxdur. Ona hava, su kimi ehtiyacım var! Bir kişi bir qadını nə qədər sevə, xoşbəxt edə bilirsə, bunun min qatının öhdəsindən gəlməsəm, kişi deyiləm, bilirəm axı, qüdrətim çatar. Məsələ təkcə Əsmərin ipək saçlarında, bəstə boyunda, gözəlliyində deyil, o mənim yolumda hər məhrumiyyətə dözüb: yolumu azıb sərgərdan günlər keçirmişəm - səbr edib, yoxumu var bilib, qayğı-ehtiyac içində çabalayanda təsəlli yerim olub; bilmişəm ki, kürək söykəməli, bel bağlayası, güvənə bildiyim qadınım var, qadınım!

Romanımın adı Leyla

Kitab yazmaq uzun çəkən iztirablı
bir xəstəliklə çarpışmaq kimi dəhşətli,
üzücü bir mübarizədir.
Corc Oruel, “Mən nə üçün yazıram”
essesindən

9 noyabr, 2010-cı il

Leyla nigarandı məndən. Tez-tez zəng vurur. Səsindən hiss edirəm, əhvalı yaxşı deyil. Ürək-dirək, təsəlli verəndə görürəm səsi titrəyir, içini çəkir. Anasının vəziyyəti də ki... - təzyiqi düşmür, ayaqları tutulub. Deyir, maşından ötrü bankdan yenə zəng vurub məhkəmə ilə hədələyiblər. Dünən Əsməri soruşdu. “Gürcüstana gedib, xəbər tuta bilmirəm. Məktublarıma cavab vermir” dedim. Elə üst-üstən üzrxahlıq edir: hər şeyə səbəb mən oldum. Hər dəfə romanı soruşanda “xeyli yazmışam” deyər-deməz sevinir. Bilmirəm nəyinə lazımdır. Guya bir qotur romanla dağı dağ üstə qoyacam!
Əsmərin məktubuma cavab verməməsi qəlbimi incitdi. Kitab oxumaqdan usanmışam, İsmayıl dayı ilə