çənə döymək işə yaramır. Bu boşluğu ancaq yazmaqla doldura bilərəm, yazmaqla. Havalar bir az da soyuyub, bekarçılıq, payız nostaljisi üstümə qara-qara fikirlər çökdürüb, yaman darıxıram. Leylanın verdiyi yüz dollarlığı cibxərci edib tükətdim. İş tapmaqdan yana sən deyən maraqlı deyiləm. İçimdə dəhşətli bir yazmaq ehtirası baş qaldırıb. Dünən bütün gecəni romanı necə yazacağımı götür-qoy etmişəm. Saat dördün yarısında yorğanı üstümdən atıb qeyd dəftərimi yazıb doldurdum. İlham atımın (lap düzü, ilham yabımın) şahə qalxan vaxtında telefonuma sms gəldi: “Səninlə başqa cür danışacağıq deyəsən, küçük. Şəkillərdən dərs götürmədin? O qəhbənin zənglərinə cavab vermə!” Yarım saat sonra ikincisi gəldi: ”Sən pis oğlan deyilsən. Bu daşı tök ətəyindən. Ağıllı olub kənara çəkilsən, yaxşı olacaq. İnan bizə”. Vəssalam, gəl bundan sonra nəsə fikirləş. İstəyirəm vecimə almayım, olmur. Çalışıram qorxmayım, yenə olmur! Qorxuram, bərk qorxuram. Amma bu xarabanı başıma uçursalar da, tutduğumdan dönməyəcəm.
Mütləq kompüter almalıyam. Vaxt öldürmək olmaz, dəli kimi yazmağa girişəcəm. Əsmərin nişan üzüyü üçün “Dəmirbank”a qoyduğum əmanət pulu götürməkdən savayı çarəm yoxdur. Düzdür, ağrılıdır, amma özgə nə edə bilərəm? Yaza çox var, Allah kərimdir!
Təzə kompüter almağa gücüm çatmır, axtarıb az işlənmişini tapmalıyam. Şəhərdə bir-iki mağaza var, baş çəksəm, rast gələr. Əsmərin adıma toxuduğu köynəyi əynimə keçirib gödəkçəni üstündən çəkdim. “Sahil” metrosundan “Xaqani” ticarət mərkəzinəcən nə qədər kompüter mağazaları vardı, hamısını ələk-vələk elədim. Üz-gözündən kübarlıq yağan bir xanım brilyant daş-qaşla bəzədilmiş ağappaq kompüterin keyfiyyət üstünlüklərini həvəslə izah edəndə dözməyib qiymətini soruşdum: 8000 manat. Axı, insan nə qədər sadəlövh, adamtanımaz olar ki, yoxsulluğu nişan verən üst-başımı, üz-gözümdən ələnən ehtiyacı görməyib, bu cür bahalı mal haqqında ağız yormağın faydasızılığını anlamasın? Ağıllı-ağıllı başımı tərpədib izahat üçün ona təşəkkür etdim və üstəlik