k dedim ki, mənə yetimmalı, yazı yazmaq üçün yesir bir kompüter lazımdır. Qız dil boğaza qoymayıb məni mağazanın aşağı küncündəki “qəbiristanlığa” gətirdi. Nə qədər desən laqqa-taraqqa bilgisayarlar vardı. Pah atonan, xanım eyni şövqlə yenə üyüdüb-tökürdü. Axır, 150 manatlıq bir “netbuk” bəyənib 20 manat beh verdim ki, bir saata gəlib götürəcəm. Birbaş “Dəmirbank”a yollandım.
Qapını açıb burnuma dolan bənövşə ətrini içimə çəkəndə kövrəldim. Keçən ilin aprelində özümə əmanət hesabı açdırıb 100 manat pul qoymuşdum. Daha doğrusu, bu fikri qonşu redaksiyada korrektor işləyən bir qızdan oğurlamışdım. Həmin qız gəzdiyi oğlana ad günü hədiyyəsi almaq üçün hansısa banka qəpik-quruş yatırtmışdı və həvəslə danışırdı ki, elə bil pis günündə dadına çatacaq pulqabına manat-manat əskinas salırsan, vəssalam! Bankda işləyən suyuşirin qadının məhrəm, canıyanan danışığını görüb ürəyimi açmışdım ki, bahar bayramında nişanlanmaq istəyirəm, gərək üzük üçün indidən tədarük görəm. Mənə elə gəlmişdi, kağız-kuğuzu qollamaq üçün qabağıma tökəndə qadının gözlərinə qəribə, müəmmalı bir kədər çökmüşdü. Gözünü monitora zilləyib rəqəmləri yan-yana düzə-düzə xeyir-dua verib başımdan alqış tökməyi bir yana, əlaltdan demişdi, toy ərəfəsində çətinliyin olsa, çəkinmə, yaxınlaş, sənə sərfəli kredit düzüb-qoşaram, yavaş-yavaş ödəyərsən. Başa düşə bilmirdim, o nədən mənə bu qədər ürək qızdırır. Yan-yörəmə baxıb növbədə adam olmadığını görəndə, əlimi ləngidib qadını ustufca sorğu-suala tutmaq istəmişdim. Yaxasını ələ verməmişdi, üzünə saxta təbəssümün qonmasının ardınca yanaq dartıb gülümsəmişdi. Şəxsiyyət vəsiqəmin üzünü çıxarmaq üçün qonşu otağa keçəndə o qədər ləngidi ki, düz beş nəfər müştəri mənə yaxınlaşıb onu xəbər aldı. Dözməyib, aradakı şüşəbənddən ədəbsizcəsinə otağa boylanmışdım. Heç bir dəqiqə keçmədi qadın üzümə baxmadan, sakitcə keçib yerində oturdu. Nəmli kirpiklərini görəndə peşmanladım. Üstünü vurmayıb, bir-birinə tikilən kağız-kuğuzu götürüb yerimi başqa müştəriyə verdim.