, amma bu, mənim qəti fikrimdir. Təntənəli, bəlağətli cümlələrlə danışmağıma fikir verməyin, deyəsən, yuxarıda demişdim ki, rütubətli payız günü gələcək uğurlarımı solğun, əzablı və kədərli həyatıma sarı qarış-qarış yaxınlaşdıra bilər. Axmaq qənaətdir! Bir roman nə mənim həyatımı dəyişə, nə də yazıçı kimi adımı əbədiləşdirə bilər. Zibillikdə sümsünən qotur itlərdən üzr istəyib deməliyəm ki, tək-tük qocaları çıxsaq, indi yazarların hörməti evdə bəslənən cins köpəklərə 2:0 hesabıyla uduzur. İyirmi altı yaşım var, Əsmərin xətrinə gələcəyimi qurub onu bəxtəvər etməliyəm. İndi sarsaq “inqilabçı”larla işim yoxdur, avara yazıçı obrazı yaradıb ölü pişiklərlə şəkil çəkdirmirəm. Bu işə aylarımı qurban verəcəm, Əsmər nigaran qalsa, and içib ağu yalayacam ki, əvvəlki hoqqabazlığın başını buraxmışam. Amma bu əziyyətli işin öhdəsindən gələ biləcəyəmmi?! İstedadım haracan çatacaq?! Evə qapılmaq, saatlarla kompüterin arxasında oturub göz işığını itirmək şərt deyil, gərək adamları maraqlandıra, inandıra biləsən. Elə bu gündən iş başına keçməyə dəyər hər halda. Söz vermirəm, amma çalışacam, vallah çalışacam. Bir rus romançısı yazmışdı ki, yazıçının söz verməsi, fahişənin bakirəliyinə and içməsi kimi bir şeydir.
... Leyla gözlərini açıb başının üstündə məni görəndə gülümsədi. Əlini öpdüm.
- Romanı yazmağa nə vaxt başlayacaqsan?
- Elə bu gündən.
- Ciddi deyirsən?
- Əlbəttə.
- Bacaracaqsan?
- Özümə güvənirəm.
- Elə yaz ki, “Yad qızı”, “Təhminə və Zaur” kimi maraqlı olsun.
- Bilmək olmaz, bəlkə onlardan da yaxşı olacaq! - Şeşələndim.
- Yuxuda görürəm ki, məşhur yazıçı olmusan. - Gülümsədi.
- Yaxşı, yaxşı, məni ələ salma! - dedim.
- Hamı səni barmaqla göstərir, hər yerdə hörmət edirlər, pulun, var-dövlətin başından aşır.
- Belə gözəl yuxudan sonra qanını qaraltmaq istəyirəm.
Qaşlarını qaldırıb gözünü ağzıma zilləməyinin ardınca qalxıb yorğan-döşəyin içində bardaş qurdu.
- Bəlkə yeri deyil, amma gizlətmək də istəmirəm. Məni işdən çıxarıblar. Axşam unutdum deməyi.
-