...İçəridə gur-gur gurlayan qələbəlikdən hürküb bir az gözləmək niyyətindəydim. Daş sütunun arxasına keçib şüşəbəndə sarı boylandım. İstəmirdim həmin qadınla üz-üzə gəlim, sorğu-suala tutacaqdı ki, Bahar bayramına hələ çox var, niyə tələsirsən? Amma çəkingənliyin mənası yoxuydu, üzbəsurət oturduğu ahıl kişini yola salan kimi yaxınlaşmalıydım. Bəxtimdən, kişi çox vaxt almadı, yığcam danışıb ayağa qalxdı. Bilmirəm, nədənsə qadın məni görəndə elə bil, dost-doğma əzizilə rastlaşdı. Üstəlik, işvəkar bir ədayla gülümsəyib əyləşməyi işarə etdi. Ağzımı açmağa imkan vermədi:
- Pul gətirmisən? - Gözlərini qıyıb cavab gözlədi.
- Aparmağa gəlmişəm.
Qaşlarını çatıb təəccübləndi.
- Tez deyil?!
- Bir az çətinliyim var. 150 manat götürmək istəyirəm. Çox vacibdi.
- Həə-hə, əlbəttə-ə, bu dəqiqə!
Deyəsən, qadın başını itirdi, kağız-kuğuzu eşələyəndə əlləri bir-birinə dolaşır, klaviaturanın düymələrini çıqqıldadanda barmaqları küt-küt atırdı. Çox zəhlətökənlik edib baş aparmaq istəmirəm, amma vallah-billah, ta axıracan kəsdirə bilmədim ki, məni özünə məhrəm bilən bu adamın ipisti sevgisini necə qazandım? Yoxsa əzəldən kəm-kəsir gələn taleyindəki boşluğu mənim xoşbəxtliyim hesabına doldurmaq istəyirdi? Kassadan pulu almaq üçün qəbzi uzadanda dodaqlarına narın təbəssüm qondu:
- Möhkəm ol, nə çətinliyin olsa çəkinmə, yaxınlaş!
Yol boyu elə hey bu qadını düşündüm. Həyatımdakı intəhasız qüssəni ovutmaq üçün bu ağbəniz xanımın təmənnasız sevgisi ürəyimə qucaq-qucaq təsəlli, ümid, inam doldurdu. Romanda bu qadın haqqında mütləq bir şey yazacaqdım. Avtobusun lap arxa oturacağında əlimi qoynumda cütləyib kədərli aqibətimi düşündüm. Əsmərin bu üzüdönüklüyü qəlbimi yaman incidirdi. Darıxırdım, pis darıxırdım. Öz aramızda qalsın, boğazımı qəhər tutdu. Anam sağ olsaydı, başımı dizinin üstünə qoyub sakitlik tapar, ürəyimi sıxan bu hüznü birtəhər ovudardım. Bir də onda ayıldım ki, oturacağın üzlüyünü yırtıb içini didik-didik etmişəm. Yaxşı ki, çöldonuzuna oxşar konduktor ortalıqda