gətirməyib. Leylanı görəndə, bir az söhbət edəndə çoxdan öləziyən yazıçılıq qoru təzədən közərməyə başladı. Bilirsən niyə? Canından tam çıxmamışdı, beyninin bir küncündə qoruyub saxlamışdın. Elə bu vəziyyətə düşməyinin səbəbi içinə rahatlıq verməyən roman yazmaq eşqidir. Bəs necə, səni işdən qovduran, sevgilindən ayrı salan, evini yağmalatdıran, əslində, ədəbiyyatdır, ədəbiyyat! Bu peşə kütləvi bədbəxtlik silahıdır, bunu biləsən!
Bilirsən, yaxşı şey yazmaq üçün bolluca təcrübə lazımdır. Təcrübələr isə həmişə yaxşı nəticə vermir. Misal, sən özün! Bilirəm, yırtıcı, zərərli düşüncələrdir və razılaşmaya bilərsən; bu, sənin halal haqqındır! İnan, qorxu-hürkü üçün demirəm bunları, nə də saxta şüarçılıqdan xoşlanmıram. Bunun bir adı var: həqiqət! Əgər altına girdiyin işin öhdəsindən peşəkarcasına gələcəksənsə, işıq ucu görünə bilər. Yox, hamının dediyini sən də hüdüləyib töksən, bəri başdan əl götür! O əyyaş, qumarbaz Dostoyevskinin sözünü tez-tez dodağının altında donquldanırsan: “İstedadsız yazıçı axsaq əsgər kimdir”. Di, ağzına bir tikə çörək sal, iş başına keç! Görək, ətəyindən sallaşdığın bu miskin peşə səni hara çıxaracaq zavallı tifil, bədbəxt yetim!!!”
Yox, yox! Romana belə axmaq girişlə başlamaq olmaz. Qəti olmaz! Gülməlidir! He-he! Elə bil bəxti gətirməyən boşboğaz yazar ədəbiyyat kursuna gələn sütül uşaqlara başlanğıcda bir-iki sığallı cümlədən sonra içinin kir-pasını, zir-zibilini tökür. İndi bizdə belə uğursuz əbləhlər çoxdur. Adamı beşcə dəqiqə çənəsinin altına salmağı bəsdi ki, yazı-pozudan iyrənəsən. Belə qaragüruhlar cidd-cəhdlə sübut etməyə çalışırlar ki, roman yazmaq üçün mütləq 40 yaşı keçməlisən. Niyə, nəyə görə? Səbəb bu qədər sadədir: roman həyat təcübəsi deməkdi. (Pah atonnan!) Guya adam bu yaşacan hekayədən-filandan yazıb baş qatmalı, özünü mənən hazır biləndə romana girişməlidir. Düzdür, olur ki, adam belə şeylərin təsirinə uyub qorxu-hürkü keçirir, lakin öhdəsindən gələ biləcəyin işə günü bu gün başlamadınsa, deməli, iradəsiz, zəif və